Autor: Agnieszka

Wszechmocny Pan, który nas bez nas stworzył, bez nas nie zbawi nas.(…) Gardzą tymi skarbami, dlatego, że musieliby dodać ze swojej stro­ny umartwienie co się ich lenistwu sprzeciwia. Można przeto powiedzieć, że się zbawić nie chcą, a kto nie chce, zbawić się nie może. Kto prawdziwie zbawienia pragnie, urządza życie ku temu więcej

Aby nabyć prawdziwej mądrości chrze­ścijańskiej dwóch rzeczy potrzeba: umieć przemawiać do Boga —umieć słuchać Boga. I w istocie, chcąc dobrze po­znać siebie, trzeba być samym; chcąc roz­pamiętywać prawdy wieczne i w nich sma­kować, trzeba być samym; chcąc dobrze rozpoznać wolę Boską samotności potrzeba. więcej

Człowiek istotnie gorliwy ma i siebie na celu i najpierwej pracuje nad uświęceniem własnym. Jan Chrzciciel odsuwa się od świata, pokutuje, trapi ciało postami, aby Je poddać duchowi. Oto podstawa gorliwości prawdziwej więcej

Uważ także, iż my do Boga, a Bóg do nas przychodzi drogą rozumu i serca. Trzeba umysłu uległego i wiernego: trzeba serca oderwanego od świata a szczerze miłującego Boga; przygotujmy tedy rozum i serce. więcej

Na nic się nie przyda najżywsze i najboleśniejsze uczucie skruchy, na nie najżarliwsza pokuta, jeżeli za nią nie idzie poprawa. więcej

Jeśli pomimo takich pobudek najsilniejszych: jakie mi wiara podać może, wymówię się od pokuty, będzie to zaślepienie niepojęte, zatwardziałość i grzech przeciw Duchowi Św. Jakżebym mógł liczyć na zbawienie więcej

Bóg ci to Sam otwiera naj­świętsze swe usta dla oznajmienia woli swojej, dla przypomnienia ludziom, że pokuta jest jedynym środkiem przebłagania gniewu Jego, a zarazem najlepszym przygotowaniem na Jego przyjście więcej

Bóg nagradza  zawsze posłuszeństwo zadziwiającym sposobem, bo je uważa, nie jak zwyczajną cnotę, ale jako hołd oddany Najwyższej Władzy Jego więcej

Cała pogrążona w przepaści niskości Swojej, Marya odnosi do Boga wszystkie pochwały Jej dawane, a głosząc wielkość i moc Bożą, pragnie tym więcej wykazać niskość i nicestwo Swoje więcej

Dusza prawdziwie pokorna i skro­mna zawsze się lęka kiedy ją chwalą; małą będąc w oczach własnych, gardząc sobą znieść nie może pochwały, bo ta jej skro­mność obraża. Ta to skromność pocho­dząca z pokornego serca zakrywa przed nią prawdziwą jej wartość i sprawia w du­szy trwogę, która wybija na czoło i przemawia milczeniem. więcej