Przenajświętsza Ofiara

Miłość Pana Jezusa w Najśw. Sakramencie – Św. J. Pelczar

Zaprawdę, niewypowiedzianą miłość okazał Syn Boży, iż Bóstwo swoje połączył z człowieczeństwem i stał się nam „po­dobnym we wszystkim oprócz grzechu„, — iż jako Bóg-człowiek żył wśród ludzi i umarł za nich, jako ofiara jednająca świat z Bo­giem. Zdaje się, że tu już powinien być kres Jego miłości, bo wszakże On sam powiedział: „ Większej nad tę miłość żaden nie ma: aby kto duszę swą położył za przyjacioły swoje” (1′); lecz mi­łość Jego wynalazła jeszcze jeden stopień, — On „umiłowawszy swe, którzy byli na świecie, do końca je umiłował“ (2), albowiem  został z nimi do końca. I kiedyż został?Czytaj dalej »Miłość Pana Jezusa w Najśw. Sakramencie – Św. J. Pelczar

Czy warto wracać na tą Mszę?

Powtarzają się coraz liczniejsze głosy że po tzw. pandemii niektórzy wierni nie wrócili do kościoła.  W wielu krajach odnotowuje się wyraźny ubytek wiernych na niedzielnych Mszach. W Irlandii sondaż przeprowadzony na początku września wykazał, że 27 procent katolików regularnie uczestniczyło w Mszy, a po tzw. pandemii, tylko 36 procent z nich wróciło na regularne nabożeństwa. We Francji niedawne badania przeprowadzone na zlecenie dziennika Le Monde pokazują, że z zaledwie 2 proc. katolików uczęszczających na Msze, a ubyło, jak pisze vaticannews, około 30 proc. wiernych.Czytaj dalej »Czy warto wracać na tą Mszę?

Nauka o Mszy świętej – Św. J. Vianney

Aby nie uchybić prawdzie zawartej w nauce św. Jana Marii Vianneya trzeba wspomnieć że opisywał on Mszę św. jaką znał on i wszyscy mu współcześni katolicy do których kierował nauki. Mowa o  Mszy w tradycyjnym rycie rzymskim (dziś potocznie zwanej trydencką). Była ona odprawiana powszechnie w całym Kościele do 1969 roku, kiedy to wprowadzono Novus Ordo Missae (Nowy Porządek Mszy). Większość katolików wie niewiele, lub nic o zmianach jakie zaszły, dlatego uczciwość nakazuje nie wprowadzać w błąd nieświadomych czytelników….

O ogromnych różnicach między obiema mszami.  O tym czego się pozbyto i co mamy w zamian można przeczytać TUTAJ 

 


 

Nauka o Mszy świętej

„Na każdym miejscu poświęcają i ofiarują Imieniu Memu ofiarę czystą”.
(Malach. I, 11).

Wiadomo, że człowiek jako stworzenie powinien Bogu składać cześć całą istotą swoją i dla ekspiacyj zanosić ofiary. Dlatego w Starym Zakonie ofiarowano Bogu codziennie w świątyni mnóstwo ofiar, które nie mogły Bogu całkowicie zadosyć uczynić za grzechy ludzkie. Potrzeba było zatem innej świętszej i czystszej ofiary, która by trwała do skończenia wieków. Tą ofiarą jest sam Jezus Chrystus, jako Bóg współistotny Ojcu Swemu, a jako człowiek we wszystkim do nas podobny. On ofiaruje się codziennie na naszych ołtarzach, jak niegdyś na Kalwarii i przez tę ofiarę czystą i bez zmazy oddaje Bogu należyty pokłon, uznaje najwyższe panowanie Jego nad stworzeniem i spłaca zupełnie długi, zaciągnięte u Boga przez grzechy ludzkie. Jezus Chrystus, jako pośrednik między niebem i ziemią, wyprasza nam także wszystkie potrzebne łaski i jest ofiarą dziękczynną, najwznioślejszą.Czytaj dalej »Nauka o Mszy świętej – Św. J. Vianney

Przenajświętsza Ofiara cz.VI – Msza św. jest słońcem religii katolickiej

Przenajświętsza Ofiara cz.V – Kto ma udział w owocach Mszy św.

Oto Zbawiciel twój idzie, oto zapłata Jego z Nim, a dzieło Jego przed Nim.
Iz 62, 11

Kościół katolicki to wielki zakład zbawienia, który Pan Jezus założył dla wszystkich ludzi i po wszystkie czasy. Zadaniem więc jego i posłannictwem jest prowadzić dalej dzieło odkupienia Chrys­tusowe­go, przez nawracanie i ratunek wszystkich narodów. Pan Bóg chce, jak mówi św. Paweł apostoł, aby wszyscy ludzie przez Kościół i w Kościele otrzymywali światło niebiańskie i życie, przyszli ku uznaniu prawdy i byli zbawieni (1 Tym 2, 4). W tym celu jest i pozostanie Pan Bóg w tym Kościele, w nim żyje i działać będzie do końca świata. A jak niegdyś odkupił ludzkość przez krwawą ofiarę na krzyżu, tak dzisiaj prowadzi to dzieło odkupienia przede wszystkim przez bezkrwawą ofiarę Mszy św.

Czytaj dalej »Przenajświętsza Ofiara cz.VI – Msza św. jest słońcem religii katolickiej

Przenajświętsza Ofiara cz.V – Kto ma udział w owocach Mszy św.

Przenajświętsza Ofiara – cz.IV Wartość Mszy Św.

Będziecie czerpali wody z radością ze zdrojów Zbawicielowych

Iz 12, 3

Jak wielką jest nędza człowieka na ziemi, któż z nas o tym nie wie? Przyroda jęczy pod ciężarem przekleństwa wyrzeczonego w raju – ziemia rodzi ciernie i osty – w pocie czoła musi człowiek pracować na kawałek chleba.

I natura ludzka podlega przekleństwu. Ciało nawiedzają choroby i inne dolegliwości. Co gorsza, to ciało podnosi się przeciw duchowi, łączy się z wrogami naszego szczęścia. i wiedzie do zguby wiecznej. „Nieszczęsny ja człowiek – może każdy z nas zawołać ze św. Pawłem – kto mię wybawi od ciała tej śmierci?” i odpowiada ten apostoł: „Łaska Boża przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego” (Rzym 7, 24–25).

Więc wielkie i nieszczęsne są skutki grzechu. Jednak, drodzy moi, nie traćmy otuchy, bo jeśli Synowi swojemu nie przepuścił Bóg, ale Go wydał za nas, jakżeby nam wszystkiego z Nim nie darował?

Czytaj dalej »Przenajświętsza Ofiara cz.V – Kto ma udział w owocach Mszy św.

Przenajświętsza Ofiara – cz.IV Wartość Mszy Św.

Przenajświętsza Ofiara – cz.III Msza św. jest ofiarą

Skosztujcie a obaczcie, że słodkim jest Pan.
Ps 33, 1

W środku raju ziemskiego rosło „drzewo żywota” (Rodz 2, 9), którego owoce miały przywracać pierwszym rodzicom naszym młodzieńczą świeżość, siłę i piękność. Raj ten utraciliśmy przez grzech pierworodny. Pan Bóg jednak w niepojętym miłosierdziu swoim zaszczepił inny raj na ziemi, skropił go Krwią swojego Syna, a w środku tego raju jak w pierwszym umieścił drzewo prawdziwego żywota, które przywraca już nie ciału, ale co ważniejsze, duszy, utraconą świeżość, darzy nadziemską siłą przeciw pokusom i daje jej piękność niepojętą. Jest to drzewo Krzyża św., które wszystkim pożywającym z niego owoce, daje żywot wieczny szczęśliwy. Cudowny owoc tego drzewa, mamy codziennie w ofierze Mszy św. Tam spełnia się to, co zapowiedzieli z radością aniołowie przy pierwszym Jego ukazaniu się na ziemi: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli” (Łk 2, 14).

Czytaj dalej »Przenajświętsza Ofiara – cz.IV Wartość Mszy Św.

Przenajświętsza Ofiara – cz.III Msza św. jest ofiarą

Przenajświętsza Ofiara – cz.II – Ofiara krzyżowa

Na każdym miejscu poświęcają i ofiarują imieniu memu ofiarę czystą, bo wielkie jest imię moje między narody, mówi Pan zastępów

Malach 1, 11

Wielkiego dzieła dokonał Chrystus Pan na górze Kalwarii. Siebie samego ofiarował Ojcu Niebieskiemu jako kapłan najwyższy za grzechy świata.

Otchłań piekła zamknięta, a otwarte podwoje niebios. Zdjęte przekleństwo z ziemi, wyrzeczone w raju a z nieba rozlany na świat obfity strumień zmiłowania Pańskiego – z niewoli szatana powołani ludzie do godności synów Bożych – z synów gniewu i potępienia mają się stać uczestnikami wiecznego szczęścia.

Cóż większego mógł sobie człowiek życzyć nadto? Czy mógł dostąpić czegoś zaszczytniejszego? Miłosierdzie Twoje Panie, jest ponad ludzkie pojęcie!

Czytaj dalej »Przenajświętsza Ofiara – cz.III Msza św. jest ofiarą

Przenajświętsza Ofiara – cz.II – Ofiara krzyżowa

„Za wszystkich umarł Chrystus, aby i którzy żyją, już nie sami sobie żyli, ale temu, który za nie umarł“
(II Kor. 5, 15).

 

Przez ofiarę, jak słyszeliśmy w poprzedniej nauce, uznaje człowiek najwyższy majestat Pana Boga, Jego wszechwładzę nad całym światem, a swoją słabość i zupełną od Niego zależność – ofiarą oddaje Mu cześć najdoskonalszą, najwspanialszą. Ofiary Izraelitów były prawdziwe, bo składano je Bogu prawdziwemu i przez Niego były przepisane. Były prawdziwe, ale niewystarczające, bo zwierzęta nierozumne nie mogły zadość uczynić obrażonej sprawiedliwości Bożej przez człowieka, istotę rozumną, stąd św. Paweł Apostoł nazywa te ofiary „elementami mdłymi i niedostatecznymi” (Gal 4, 9).

Czytaj dalej »Przenajświętsza Ofiara – cz.II – Ofiara krzyżowa