List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VI)

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.V)

10.

1 Bracia, pożądaniem serca mojego i modlitwą moją do Boga są oni, zbawienie ich.

2 Bo oddaję im to świadectwo, iż mają gorliwość Bożą, ale zbywa im na umiejętności. (Mają gorliwość Bożą, to jest żarliwi są o cześć prawego Boga, o przestrzeganie zakonu Mojżeszowego, itp. Ob. Dz. 21, 20. Gal. 1, 14 itd.)

3 Nie znając sprawiedliwości Bożej, i usiłując postawić natomiast swoją własną, nie poddali się sprawiedliwości. (Nie znając sprawiedliwości Bożej — właściwie: Nie chcąc znać, mowa bowiem jest o niewiadomości, która pochodziła z własnej ich winy. Ob. niż. ww. 1(5. 18. 21. — Nie poddali się sprawiedliwości: to jest temu prawu, jakie Bóg postanowił co do nabycia sprawiedliwości, a jakiem jest wiara w Chrystusa Jezusa.)

4 Bo końcem zakonu jest Chrystus, ku sprawiedliwości dla każdego wierzącego.(Ob. Gal. 3, 24. 25.)

5 Mojżesz bowiem o sprawiedliwości, która jest z zakonu, tak pisze : Człowiek, który ją pełni, w niej żyć będzie. (Ez. 20, 11.) (Człowiek, który ją pełni itd. Dosłownie Mojżesz tak o tem mówi (Lew. 18, 5): Strzeżcie ustaw moich i praw moich : człowiek , który je pełni,  przez nie żyć będzie . W wielu kodeksach greckich i u św. Pawła ostatnie to zdanie brzmi tak samo. Ale jakkolwiek je czytać będziemy,— myśl główna pozostaje ta sama. Zakon Mojżeszowy, jako zakon, nalegał tylko na ścisłe wykonywanie ustaw i praw swoich, za sprawiedliwego wobec siebie uważał tego, kto je wypełniał i takiemu obiecywał życie długie na ziemi i wszelkie błogosławieństwa doczesne. Stąd też sprawiedliwość z zakonu była czemś tylko zewnętrznem i nikogo zbawić nie mogła. Ob. Gal. 3, 10 i nn. Lecz całkiem inaczej przemawiał tenże zakon jako figura Chrystusa i jego Ewangelii, czyli sprawiedliwość z wiary, którą Apostoł wprowadza tu jako osobę mówiącą.)

6 A sprawiedliwość, która jest z wiary, tak mówi: Nie mów w twem sercu: Któż wstąpi do nieba ? to jest, Chrystusa sprowadzić: (Nie mów w twem sercu itd. Znowu przytacza Apostoł słowa Mojżesza (Deut. 30, 11—14), ale zarazem bierze je w tem głębszem znaczeniu, jakie w nich widział pod natchnieniem Ducha św. Ustęp ten u Mojżesza brzmi tak: „Rozkazanie, które ja dziś daję tobie, nie jest ani wysoko nad tobą, ani daleko od ciebie: nie położone ono na niebie, iżbys miał mówić: Któż z nas może wstąpić do nieba, aby je zniósł do nas, i żebyśmy słyszeli je i uczynkiem pełnili? ani leży ono za morzem, iżbyś się wzbraniał, i mówił: Któż z nas będzie mógł przepłynąć morze, a przynieść je do nas, abyśmy słyszeli i czynłi, eo jest przykazane? ale słowo to masz blisko siebie: w ustach twoich, i w sercu twojem, abyś je pełnił”. Otóż co Mojżesz mówił o przykazaniu zakonu, to św. Paweł tłómaczy tu o Słowie Bożem, w niem bowiem, jak powiada św. Tomasz, są wszystkie przykazania Boże. Nie mów, powiada, w twem sercu, czyli: nie myśl z niedowierzaniem, któż wstąpi do nieba, by stamtąd sprowadzić Chrystusa na ziemię itd. Ten Chrystus, który był końcem zakonu, już przyszedł, przez zmartwychwstanie swoje wykazał się Bogiem, stwierdził swe posłannictwo, jest blisko ciebie; potrzeba tylko, .abyś weń uwierzył, abyś go wyznawał i wzywał imienia jego, a będziesz zbawiony, bez względu na to, czy jesteś żydem czy grekiem, bo on jest Zbawicielem wszystkich, którzy go wzywają)

7 albo : Kto zstąpi do otchłani? to jest, Chrystusa z martwych wywieść.

8 Lecz cóż powiada Pismo ? Blisko jest ciebie słowo, w ustach twoich i w sercu twojem: jest to słowo wiary, które głosimy:

9 że jeśli wyznajesz ustami twemi Pana Jezusa, a w sercu twojem wierzysz, że go Bóg z martwych wzbudził, zbawion będziesz.

10 Bo sercem się wierzy ku sprawiedliwości, a ustami czyni  się wyznanie ku zbawieniu.

11 Pismo bowiem powiada: Ktokolwiek weń wierzy, zawstydzon nie będzie. (Iz. 28, 16.)

12 Bo niemasz różnicy pomiędzy żydem a grekiem: albowiem jeden jest Pan wszystkich, bogaty dla wszystkich, którzy go wzywają,

13 Gdyż każdy, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawion będzie (Ioel. 2, 32. Dz. 2, 21.)

14 Lecz jakże wzywać będą tego, w którego nie uwierzyli? Albo jak uwierzą w tego,
o którym nie słyszeli ? A jakże usłyszą, jeśli niema opowiadającego? (W ustępie tym (14—21) wykazuje Apostoł żydom niedowiarkom, że niedowiarstwa swego niczem usprawiedliwić nie mogą, Bóg bowiem uczynił wszystko ze swej strony, aby ich przywieść do wiary. Nie zbywało im mianowicie na posłanych i umocowanych od Boga opowiadaczach Ewangelii ani się też zasłaniać mogli niezrozumieniem tej Ewangelii. Bo jeżeli zrozumieli ją i tłumnie do niej się garnęli ci, którym oni w swej zarozumiałości odmawiali nawet nazwy narodu, i mieli ich za motłoch głupi, to tern bardziej oni zrozumieć ją mogli, gdyby tylko zechcieli byli.

15 A jakże będą opowiadać, jeśli posłani nie będą? Jako napisano jest: Jak piękne są nogi zwiastujących pokój, zwiastujących dobre rzeczy! (Iz. 52, 7., Nah. 1, 15.)

16 Ale nie wszyscy są posłuszni Ewangelii: bo Izajasz mówi: Panie, któż uwierzył temu, co słyszał od nas? (Iz. 53, 1.,  Jan 12, 38.)

17 Wiara tedy ze słuchania, a słuchanie przez słowo Chrystusowe

18 Lecz pytam: Czy nie słyszeli ? I owszem, po wszystkiej ziemi rozszedł się głos ich, a słowa ich na krańce okręgu ziemi. (Ps. 18, 5.)

19 Lecz pytam : Może nie zrozumiał Izrael ? Ale pierwszy Mojżesz mówi : Wzbudzę w was zawiść ku tym, którzy nie są narodem: przeciwko ludowi głupiemu rozdrażnię was. (Deut. 32, 21.)

20 A Izajasz mówi śmiało : Jestem nalezion od tych, którzy mię nie szukali : objawiłem się tym , którzy nie pytali o mnie. (Iz. 65, 1.)

21 A do Izraela tak mówi : Cały dzień wyciągałem me ręce do ludu niewiernego i krnąbrnego.

11.

1 Pytam tedy: Czy Bóg odrzucił lud swój?  Bynajmniej! Bo i ja jestem Izraelita, z potomków Abrahama, z pokolenia Benjamina.

2 Nie odrzucił Bóg ludu swojego: tych, których był poznał przed wieki. Czy nie wiecie, co mówi Pismo w ustępie o Eliaszu, jak się uskarża przed Bogiem na Izraela? (3 Król. 19, 10.)

3 Panie, proroków twoich pobili, ołtarze twoje powywracali : a ja sam zostałem, i szukają duszy mojej. 

4 Ale co mu głosi odpowiedź Boska? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolana przed Baalem. (3 Król. 19, 18.)

5 Tak też i w tym naszym czasie: ostatek według łaski wybrania zbawiony został.

6 A jeślić z łaski, tedy nie z uczynków : gdyż inaczej łaska już nie jest łaską.

7 Cóż tedy ? Czego Izrael szukał, nie dostał : wybrani jednak dostąpili, ale reszta zaślepieni zostali :

8 jak jest napisano: Dał im Bóg ducha odurzenia: oczy, któremi nie widzą, i uszy, któremi nie słyszą aż do dziś dnia. (Iz. 6, 9., I Mat. 13, 14.,  Jan 12, 40.,  Dz. 28, 26), (Jak jest napisano. Cytuje nietyle słowa, ile myśl z Iz. 29, 10 i Deut. 29, 4. -— Dal im Bóg ducha odurzenia — w takiem samem znaczeniu, w jakiem wyżej (9, 17-—18) mówi się o zatwardzeniu Faraona.)

9 A Dawid mówi: Niechaj stół ich stanie się dla nich  sidłem, i siecią, i potknieniem , i odpłatą : (Ps. 68, 28.) (9-10. Jest to wyjątek — też niedosłowny — z psalmu 68, 23—24, w którym psalmista mówi o męce Pana Jezusa i zapowiada ciężkie kary, jakie spaść miały na oprawców jego. „ Nie życzył im tego , powiada św. Augustyn, ale prorokował :  nie żeby to  się stało, ale że się stać miało . To, co powinno było stać się dla nich dobrodziejstwem, miało być dla nich ciężką karą.)

10 niechaj się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli: a grzbiet ich trzymaj zawsze nachylony.

11 Pytam tedy: Czy się tak potknęli, iżby upadli bez ratunku ? Bynajmniej ! Grzech ich stał się raczej zbawieniem dla pogan ; iżby z poganami i oni szli w zawody. (Grzech ich, to jest ich niedowiarstwo. Ob.Dz. 13, 46.)

12 A jeśli ich grzech stał się bogactwem świata, a pozostała ich garstka bogactwem pogan, to cóż dopiero pełna ich liczba? (Bogactwem świata —- rozumiej pogańskiego.
To cóż dopiero pełna ich liczba — to jest, gdy się oni wszyscy nawrócą do Chrystusa.)

13 Albowiem powiadam wam, którzyście z pogan, iż, jako apostoł pogan, pracuję- ja wprawdzie ku chwale urzędowania mego:

14 tak atoli, abym też jako pobudził rodaków moich do spółubiegania się z wami, i zbawił niektórych z nich.

15 Bo jeśli odrzucenie ich jest pojednaniem świata, to czemże będzie przyjęcie ich, jeżeli nie powstaniem z martwych do życia? (Jeżeli nie powstaniem z martwych do życia — czyli moralnem odrodzeniem świata.)

16 Jeśli pierwociny są święte, to i wszystko ciasto: jeśli korzeń święty, to i gałęzie. (Pierwocinami i  korzeniem zowie tu św. Paweł patryarchów i ojców narodu izraelskiego, których Bóg był wybrał i poświęcił sobie. Porównanie pierwsze wzięte jest z owego pierwszego placka, który żydzi z przygotowanego do pieczywa ciasta ofiarowywali P. Bogu (ob. Num. 15, 18—21), a drugie z korzenia oliwy szlachetnej i tłustej.)

17 Jeśliże niektóre gałęzie odłamane zostały, a na miejsce ich wszczepiony jesteś ty, coś był gałązką oliwy dzikiej, i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłustości oliwy szlachetnej: (Zwraca się Apostoł do chrześcijan nawróconych z pogaństwa, byłych gałązek oliwy dzikiej, i ostrzega ich, aby z powodu wszczepienia siebie w oliwę szlachetną, nie wynosili się, i nie gardzili odłamanemi jej gałęziami, jakiemi byli żydzi niewierni.)

18 nie chlub się z tego przeciw gałęziom. A jeśli się chlubisz, wiedz, że nie ty nosisz korzeń, lecz korzeń nosi ciebie.

19 Powiesz tedy: Gałęzie zostały odłamane, abym ja był wszczepiony.

20 Dobrze! ależ one odłamane zostały dla niedowiarstwa, ty zaś stoisz przez wiarę: nie bądźże pysznym, ale się bój.

21 Bo jeśli Bóg nie przepuścił gałęziu przyrodzonemu, to mógłby nie przepuścić i tobie.

22 Obaczże tedy dobroć i srogość Bożą: srogość przeciwko tym, którzy upadli: a dobroć Bożą względem ciebie, jeśli trwasz w dobroci: inaczej i ty będziesz wycięty.

23 Aleć i oni, jeśli nie będą trwać w niedowiarstwie, będą wszczepieni, bo mocen jest Bóg wszczepić ich nanowo.

24 Bo jeśli ty, wycięty z oliwy z przyrodzenia dzikiej, przeciwko przyrodzeniu wszczepiony zostałeś w oliwę szlachetną: jakże daleko bardziej wszczepieni zostaną w swoją oliwę ci, którzy z przyrodzenia do niej należą? (Korzenie Kościoła Chrystusowego kryły się w narodzie izraelskim, naród zaś ten przez swe pochodzenie, wychowanie, religię, zwyczaje i obyczaje był całkiem odmienny i jakby innej natury od świata pogańskiego)

25 Albowiem nie chcę pozostawiać was, bracia, w niewiadomości co do tej tajemnicy (abyście wiele nie rozumieli o sobie): iż ślepota padła na część Izraela do czasu, aż pełność pogan wnijdzie do Kościoła.

26 A wtedy wszystek Izrael zbawion będzie, jak jest napisano: Przyjdzie z Syonu wybawiciel, i odwróci bezbożność od Jakóba. (26 Iz. 59, 20),(Jak wyrażenie pełność pogan nie oznacza wszystkich pogan bez wyjątku, ale całe ich gromady, tak i wyrażenie wszystek Izrael nie stosuje się do żydów pojedynczych, ale do całego ich ogółu.

27 I to jest moje z nimi przymierze: gdy odejmę grzechy ich.

28 Wobec Ewangelii są oni wprawdzie nieprzyjaciółmi z powodu was: ale jako naród wybrany są miłymi Bogu dla ojców swoich. (Żydzi przez swą nienawiść do Ewangelii stali się nienawistnymi Bogu. Wyszło to jednak na korzyść pogan, bo przyspieszyło powołanie ich do wiary Chrystusowej.)

29 Albowiem Bóg udzielonych darów łaski i wezwania swego nie żałuje.

30 Bo jak i wy niegdyś nie wierzyliście Bogu, a teraz, dla ich niedowiarstwa, dostąpiliście miłosierdzia:

31 tak i oni nie uwierzyli teraz, aby przez łaskę, której wyście doznali, i oni też miłosierdzia i dostąpili.

32 Albowiem zamknął Bóg wszystko w niedowiarstwie, aby się nad w szystkimi zmiłował. (Dopuścił Bóg, iżby wszyscy, i żydzi i poganie, z w łasnej swej winy popadli w niedowiarstwo, i byli w niem zamknięci jakby w więzieniu, a wydostali się z niego dzięki jedynie miłosierdziu Bożemu.)

33 O głębokości bogactw , mądrości i umiejętności Bożej: jakże są niepojęte sądy jego i niedościgłe drogi jego!

34 Bo któż poznał myśl Pańską ? albo kto był radcą jego? (Mądr. 9, 13. Iz. 40, 13.)

35 Albo kto mu co dał pierwszy, iżby on mu oddawać miał?

36 Albowiem z niego, i przez niego, i w nim jest wszystko: jemu chwała na wieki. Amen.


LIST ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO RZYMIAN.  Przełożył i objaśnił Ks. Franciszek A. Symon , Arcybiskup. KRAKÓW, DRUKARNIA „GŁOSU NARODU” 1917r. str. 54- 62.

[Oprac. A.S]

Jedna myśl w temacie “List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VI)”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s