Tag: katolik

O cierpliwości – Jak znosić cierpienia dla Chrystusa?

Pokora prawa daje początek wszystkim cnotom a mianowicie cierpliwości, rezygnacji i uległości.

Cierpliwość jest zewnętrzna, lub wewnętrzna.

Kto ma zewnętrzną, ten żadnych przypadków, przygód ani zdarzeń zmysłowych nie przypisuje stworzeniom, lecz widzi wszędy rękę wszechmogącą i przyjmuje wszystko jako dobrodziejstwa Boskie. Bądź takim a dostąpisz wkrótce ścisłego połączenia woli twojej z wolą najwyższą, i wynikającego stąd zjednoczenia z duszami błogosławionych. Ujrzysz przyczynę przygód twoich w przedwiecznej przezorności Ojca naszego, w tym nieograniczonym, przemądrym miłowaniu, które dozwoliło, by „Syn Jego miły, w którym upodobał sobie” (Mt. III, 17) wycierpiał mękę przechodzącą wszelką wyobraźnię, w tej świętej troskliwości, która czuwa nad każdym krokiem twoim, jak gdybyś sam jeden był przedmiotem stworzenia i celem wszechwładania Stwórcy.

Czytaj dalej „O cierpliwości – Jak znosić cierpienia dla Chrystusa?”

Prawdziwa religia może być tylko jedna

Teza zwraca się najprzód przeciw indyferentyzmowi, który potrzebę religii wprawdzie uznaje, ale sądzi, że wszystkie religie są dobre.

Moderniści również uważają każdą religię za dobrą, bo każda w danym okresie czasu zaspokaja duchowe potrzeby i aspiracje swych wyznawców. W miarę atoli zmiany potrzeb duszy zmienia się i prawda religijna, przeto religia nieodpowiadająca potrzebom duszy danej epoki jest już fałszywą i winna być przez inną zastąpiona, tym potrzebom czyniącą zadość. 

Czytaj dalej „Prawdziwa religia może być tylko jedna”

Modlitwa uczuciowa – O łaskach z niej płynących

Modlitwa uczuciowa (oratio affectiva) jest to podniesienie duszy do Boga za pomocą aktów woli.

Wprawdzie i umysł tu działa, a rozważanie nie jest wykluczone, zwłaszcza na wstępie, ale wola główną ma rolę, ona bowiem pod wpływem miłości Bożej rwie się do Boga, by Mu objawić swą miłość i oddać się całkowicie Jego woli.

Modlitwa taka pośrednie zajmuje miejsce między medytacyą i kontemplacyą zwyczajną, zwaną przez teologów skupieniem czynnem. Jest ona przystępną dla tych szczególnie, którzy  na ognisku serca utrzymują niewygasły żar miłości, tak że nie potrzebują wielkiej pracy, aby przy odpowiedniem działaniu Bożem silniejszy płomień rozdmuchać. Wówczas samo przypomnienie doskonałości Bożych albo jakiejś tajemnicy wiary wystarczy do rozgrzania woli i wywołania świętych uczuć.

Rozważanie dłuższe nie jest tu koniecznem; uczą nawet mistrzowie duchowni , że jeżeli Bóg pociąga duszę do tego rodzaju modlitwy, winna ona dać folgę umysłowi, a zdobywać się na akty woli, między którymi góruje oddanie się całkowite Panu Bogu. W razie gdy prąd  nie jest widoczny, nie należy zaprzestawać rozważania, które jak widzieliśmy, ma za pomocą refłeksyi obudzić uczucia; któż bewiem płynąc czółnem , zechce porzucać wiosła i rozpinać żagiel, jeżeli wiatr się nie zrywa.

Czytaj dalej „Modlitwa uczuciowa – O łaskach z niej płynących”

Wiedza i wiara – O relacjach między nimi

1. Wiedzieć znaczy tyle, co na pewno poznać rzecz w jej przyczynie. Wierzyć zaś znaczy być przekonanym o prawdzie jakiejś rzeczy nie dlatego, żeśmy sami ją poznali, ale dla powagi tych, co nam o niej zaświadczyli.

Wiedza człowieka jest nader ograniczona. Człowiek nie po to żyje na ziemi, aby wszystko wiedział i aby osobiście poznał choćby to wszystko, co do jego życia jest konieczne. Na każdym kroku musi spuszczać się na to, co mu inni mówią.

Człowiek prawie ciągle żyje z wiary; poznanie osobiste jest rzadkie, w większości wypadków polegamy na zdaniu cudzym.

Błądzą więc ci, którzy mówią, że wiara hańbi rozum ludzki.

Czytaj dalej „Wiedza i wiara – O relacjach między nimi”

O prawdziwej pokorze i sposobie pracy nad nią

Pokora jest podstawą wszystkich cnót: bez niej żadna nie jest silnie ugruntowaną. Pan Jezus pokory użył szczególnie dla uśmierzenia i zwalczenia szatana, a zalecił ją jako pewny środek zbawienia, mówiąc, „Uczcie się ode mnie żem jest cichy i pokornego serca, a najdziecie odpoczynek duszom waszym” (Mt. XI, 29). Tę cnotę nazywa Apostoł „mocą Pana„, „Rad się tedy przechwalać będę w krewkościach moich, aby we mnie mieszkała moc Chrystusowa” (II Kor. XII, 9).

Jakże więc moglibyśmy znajdować wstyd w poniżeniach albo w pełnieniu niskich uczynków, kiedy tym właśnie stajemy się podobnymi do Pana wszelkiej chwały? A największe cnoty stają się wnet niecnotami jeśli nas tylko nie ożywia pokora.

Czytaj dalej „O prawdziwej pokorze i sposobie pracy nad nią”

Grzechy przeciwko Duchowi Św. – cz.II. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej

Grzechy przeciwko Duchowi Św. – cz.I Grzeszyć zuchwale w nadziei miłosierdzia Bożego

Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej

Prawda chrześcijańska jest to nauka Wiary chrześcijańskiej i nauka obyczajów chrześcijańskich. Chrystus Pan, Apostołowie i Kościół święty nauczają nas, co mamy wierzyć i co mamy czynić dla zbawienia. „Uznana” prawda chrześcijańska znaczy te prawdy, które człowiek zna, poznaje, albo które znać powinien.

Nieświadomość w religii wtedy tylko może uniewinnić, gdy człowiek nie ma czasu i sposobności poznać prawdy chrześcijańskie.
Kto tych prawd nie uznaje, kto je zapiera, odrzuca, według nich nie żyje i innym przeszkadza do ich przyjęcia: ten się sprzeciwia Duchowi Świętemu od którego wszelka prawda chrześcijańska pochodzi.

Czytaj dalej „Grzechy przeciwko Duchowi Św. – cz.II. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej”

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VIII)

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VII)

15.

1. My przeto, którzyśmy mocniejsi, mamy  znosić ułomności słabych, a nie iść za własnem upodobaniem.

2 Każdy z was niech się podoba bliźniemu swemu dla jego dobra, ku zbudowaniu.

3 Albowiem i Chrystus nie szukał własnego upodobania, ale jak jest napisano: Urągania urągających tobie spadły na mnie. (Ps. 68, 10.)

Czytaj dalej „List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VIII)”

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VII)

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VI)
CZEŚĆ DRUGA MORALNA.

1. Napomnienia i rozkazy (12, 1 — 15, 13).

1 Proszę was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście stawili ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu: iżby służba wasza była duchowna. ( Filip 4, 18.), (W imię tego Bożego miłosierdzia , o którem wspomniał Apostoł w wierszu poprzedzającym, i któremu rzymianie zawdzięczali powołanie swe do wiary Chrystusowej, a przez nią do łaski usprawiedliwiającej i do zbawienia, prosi ich iżby przez wdzięczność za tak wielkie dobrodziejstwo całych siebie, z ciałem i duszą, złożyli w ofierze Panu Bogu i służyli mu przez coraz doskonalsze pełnienie woli jego.)

Czytaj dalej „List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz.VII)”