Co katolik wiedzieć powinien (3) : Łaska Boża i skarby cierpień – Uwagi według nauki Świętych i Kościoła

Trudno i mało jest miejsca na ziemi, aby zostać “wielkim” tego świata, lecz za laską Bożą łatwo, i wiele jest miejsca w królestwie Bożem, to jest w niebie!

Bez łaski Boskiej nikt i nic nie znaczy; trudno wyrazić, jak nisko upadla natura ludzka przez grzech pierworodny — w jakie czło­wiek wpadałby zbrodnie, gdyby nie podtrzymywała go ręka Boska niewi­dzialnie. Stąd, człowiek powinien być tylko narzędziem w ręku Boga, i ma zostać z woli Boga choćby najniższym!

Na nic talenta, życie długie, praca, na nic nauka, jeżeli Bóg nie we­sprze i nie dźwignie serca, t.j. bez pomocy łaski Boskiej.

Najwyższe łaski: zgadzanie się zupełne z wolą Bożą, żal doskonały i grzechów odpuszczenie, świętość i śmierć dobra.

Krótko mówiąc, co jest łaska Boska?

Jest to wewnętrzna nadprzyrodzona pomoc, której nam Bóg dla zasług Pana Jezusa udziela ku naszemu zbawieniu.

Łaska jest posiłkująca, “dopomagająca”: że Bóg rozum nasz oświeca i wolę porusza, aby unikać zła i czynić dobrze; tej łaski udziela każdemu człowiekowi, a grzesznik jej opiera się sam ; może się oprzeć (acz nie należy się), bo łaska Boska nie znosi wolności woli człowieka.

Łaska “uświęcająca”— jest to dar Boży nadprzyrodzony, da­ny nam bez naszej zasługi i z czystego miłosierdzia którego Duch św. dla zasług Jezusa Chrystusa duszy na­szej udziela, abyśmy z grzeszników stali się sprawiedli­wymi, t.j. przybranemi dziećmi Boga i dziedzicami nieba.

Ta łaska “uświęcająca” : oczyszcza ze wszystkich, przy­najmniej ciężkich (śmiertelnych) grzechów, uwalnia od kary wiecznej (piekła), uświęca wewnętrznie i odnawia na duszy. Ale, człowiek powinien ze swojej strony obu­dzić w sobie wiarę w Boga i ufność w miłosierdzie, za­cząć miłować Pana Boga i za swe grzechy żałować, być ochrzczonym i przyjąć sakrament świętej Pokuty.

Dobre uczynki człowieka w grzechu śmiertelnym, t.j. bez łaski Boga pomagają do nawrócenia się i niekiedy odwracają kary doczesne — ale nie zasługują na nagrodę w niebie!

 

Każdy katolik obowiązany jest do dobrych uczynków, a tymi są : modlitwa, post, jałmużna, podobanie się Bo­gu, dobra intencja “na cześć Boga” i zbawienia swej duszy.

Jak ryba bez wody, tak człowiek nie może być bez modlitwy, która mu wyprasza łaskę Boską!

Jest do­gmatem naszej wiary św., że łaska Boska do zbawienia jest koniecznie potrzebna; a Bóg udziela swej łaski każ­demu tyle i tak, że człowiek sam tylko może być winien kary piekła, a na Boga narzekać nie będzie mógł na Są­dzie ostatecznym!

Za łaską Boską człowiek poznaje, że kształcenie swej duszy i serca innych — jest pracą naj­niezbędniejszą i najpiękniejszą i najsłynniejszą. Dalej, że cnota i rozum więcej warte niż wszystko inne; że broń skuteczna do “walki duchownej nieufność w so­bie (pokora), lecz ufność w Bogu, ćwiczenia duchowne i modlitwa, Przenajśw. Sakrament, zaparcie się siebie samego.

 

Zatem, że świętość każdego Świętego polega, jak naucza św. Alfons Liguori: na zachowaniu przyka­zań Boskich i Kościelnych, miłości gorącej, odważnej chwały Bożej, gorliwości o interesa Jezusa Chrystusa, o zbawienie dusz; nienasycone zamiłowanie cierpień i dobrowolnych umartwień, którym towarzyszy oczyszczenie ducha, a potem łaski nadzwyczajne.

 

A tak cierpienia “krzyżowanie ducha i woli swojej”, należą do skarbu łask wyższych . . .

Nieszczęśliwi są ludzie narzekający na krzyże i tem nieszczęśliwsi, że cierpiąc tracą pożytek cierpienia.

Krzyż rodzi świętych, bo gdyby nie on, nie byliby świętymi. Jak mleko jest pokarmem dzieci, tak cierpienia wybranych. Za nadejściem krzyża i znoszeniem jego cierpliwem znika cały szereg występków, stąd i choroba pro­wadzi ludzi do Boga.

Są takie dni i godziny życia, co za dziesiątki lat starczą; cierpienia tworzą piękną duszę, bez cierpień cnota jest małego znaczenia. Słusznie po­wiedzieć można: “I cierpienie jest rozkoszą dla tych, dla których dusza nie jest czczą formułą” ; prócz żalu i zadosyćuczynienia, gdzie nie ma cierpienia, tam nie ma poprawy.

Większe cierpienia — to boleści duszy, ale gdy czynią nas podobnymi Jezusowi ukrzyżowanemu — są droższe nad skarby ziemskie. Dlaczego nie chcemy dźwi­gać tego krzyża cierpliwie, który nie kto inny, lecz sam Bóg wkłada na nas?!

Sekret cierpliwości Świętych: Wszystko dla Ciebie, mój Jezu za mnie ukrzyżowany. Patrz, jako Jezus Chrystus obróciwszy się do swego Oj­ca Niebieskiego, prosi Go w swem “biczowaniu” za tobą, aby ci raczył dać łaskę cierpliwości w dźwiganiu krzyża, który cię w tej chwili krzyżuje, oraz wszelkie inne łaski.

Dlatego w swej niecierpliwości wołaj często: kiedyż, o Boże, tarcza cierpliwości uzbroi serce moje, by Ci podo­bać się przez to mogło? O krzyżu ręką Opatrzności Bo­skiej pierwej, niż się urodziłem dla mnie zgotowany! Wzgardzić tylko światem i godnościami jego, szczerze nienawidzieć siebie za grzechy, a wszystko łatwiej pój­dzie. . .

 

Wzgarda utrapień, chętne ich znoszenie czynią człowieka bohaterem i równają z męczennikami. Szczę­śliwsi od Aniołów, co mężnie znoszą niedostatki i utrapienia; korzystniej cierpieć, niż cuda czynić, za cuda jam dłużny Bogu, a za cierpienia sam Pan Bóg: powiada Doktor Kościoła, św. Jan Chryzostom.

Bóg nakłada na nas tylko tyle, ile zdołamy, a nigdy więcej! Marzycielstwo, mgła romantyczna, która przez szczęście ziemskie zasłania praktyczne cele życia dla Boga, który cierpie­nia, jako łaskę daje swym wybranym.

 

Co katolik wiedzieć powinien (1) : Wiara, Sakramenty, walka duchowa – Uwagi według nauki Świętych i Kościoła

Co katolik wiedzieć powinien (2) : Skarby Mszy świętej


Ks. Jan Domaszewicz – NIEZWYKŁE SKARBY (Krótkie uwagi) : Wedle nauki Świętych i Kościoła. 

Skomentuj