List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz. II)

List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz. I)

2. Stan żydów bez wiary w Jezusa Chrystusa
(2, 1).

2.

1. Przetóż tem mniej wymówisz się od winy , ty, o człowiecze wszelki, który sądzisz innych. Sądząc bowiem drugich, potępiasz samego siebie, bo czynisz toż samo, co potępiasz. (Mat. 7, 2.) ( Żydzi, chociaż częstokroć grzeszyli tak samo, jak i poganie, pomimo to za nierównie lepszych, owszem za sprawiedliwych siebie poczytywali dlatego tylko, że wyznawali jednego prawego Boga, byli dziećmi Abrahama, zachowywali obrzezanie, i posiadali dane sobie od Boga prawo Mojżeszowe. Apostoł zbija błędne to ich mniemanie, i najprzód wykazuje, że nie posiadanie prawa czyni człowieka sprawiedliwym przed Bogiem, ale pełnienie przepisów jego.)  

2 Wiemy bowiem, że sąd Boży jest wedle prawdy na tych, którzy podobne rzeczy czynią.

3 Czy mniemasz, o człowiecze, który potępiasz tych, co takie rzeczy czynią, a sam je czynisz, że ty ujdziesz sądu Bożego?

4 A może ty gardzisz bogactwem dobroci jego, cierpliwości i zwlekania z karą ?
Czy nie wiesz, że łaskawość Boża do pokuty cię wzywa ?

5 Ty jednak w zatwardziałości twej, i w niepokucie serca twego, zbierasz sobie gniew na dzień gniewu, gdy się objawi sprawiedliwy sąd Boży,

6 który odda każdemu według uczynków jego: ( Mat. 16, 27)

7 tym, którzy przez wytrwanie w dobrem szukają chwały, czci i nieskazitelności, żywot wieczny: (Więc nie za byle jakie uczynki dobre płaci Bóg szczęściem wiekuistem, lecz za takie tylko, w których człowiek ćwiczy się pilnie i wytrwale w celu osiągnięcia chwały, czci  i  nieskazitelności w życiu przyszłem, czyli z pobudek nadprzyrodzonych i przy pomocy łaski Bożej, bez której nie zasługującego na życie wieczne uczynić nie można.)

8 a tym, którzy trwają w uporze, prawdzie się sprzeciwiają, a za nieprawością idą, gniew i srogie karanie.

9 Utrapienie i ucisk na każdego człowieka czyniącego złe, tak żyda najpierw, jak i greczyna :

10 a chwała, cześć i pokój każdemu czyniącemu dobrze, tak żydowi najpierw, jak i greczynowi !

11 Bo u Boga niema względu na osobę.

12 Ci, którzy zgrzeszyli bez zakonu, bez zakonu też zginą: a którzy zgrzeszyli z zakonem, przez zakon potępieni będą. ( Mowa tu jest o prawie Bożem moralnem, objawionem od Boga w sposób nadprzyrodzony, czyli tak zwanem pozytywnem. Prawo takie mieli żydzi w zakonie Mojżeszowym, ale nie mieli go poganie, dlatego Apostoł powiada że oni grzeszyli i ginęli bez zakonu. To jednak, że grzeszyli i za grzechy swoje karani byli, dowodziło, że i oni mieli jakieś prawo Boże. Było to prawo przyrodzone, wspólne wszystkim ludziom, bo wyryte na sercu każdego człowieka, jak to objaśnia Apostoł w wierszach następnych.)

13 Bo nie słuchacze zakonu sprawiedliwymi są u Boga, lecz którzy zakon pełnią, ci będą usprawiedliwieni. (Słuchaczami zakonu nazywa żydów z powodu zwyczaju odczytywania Tory Mojżeszowej w synagogach na sobotnich zebraniach. Ob. Dz. 15, 21)

14 Bo gdy poganie, którzy zakonu nie otrzymali, z przyrodzenia czynią, co nakazuje zakon, oni, którzy zakonu nie mają, sami sobie są zakonem: (Bo gdy poganie itd. Spójnik gdy oznacza tu ilekroć . Nie utrzymuje Apostoł, iżby wszyscy poganie i wszędzie i zawsze zachowywali całe prawo przyrodzone, lecz tylko stwierdza to, co powszechnie było wiadomem, iż nie brakło pomiędzy nimi ludzi, którzy w pewnej mierze i do pewnego stopnia wypełniali je; szanowali rodziców, potępiali mężobójstwo, kradzież, cudzołóstwo, brzydzili się kłamstwem, oszustwem itd.)

15 i okazują, że treść zakonu napisana jest na sercach ich. Poświadcza toż samo i ich sumienie przez myśli spierające się z sobą, z których jedne ich skarżą, a drugie biorą w obronę:

16 jak to się okaże w dzień, gdy Bóg sądzić będzie tajniki ludzkie, według Ewangelii mojej, przez Jezusa Chrystusa. .(Według Ewangelii mojej, t. j. którą, ja głoszę)

17 Jeśli tedy ty nazywasz siebie żydem, i polegasz na zakonie, i chlubisz się Bogiem:

18 i znasz wolę jego, i oświecony zakonem, rozpoznajesz co lepsze:

19 a zaufany w sobie, mniemasz, że jesteś wodzem ślepych, światłem dla tych, którzy są w ciemnościach :

20 mistrzem nieumiejętnych, nauczycielem dzieci, i że w zakonie posiadasz wyraz wszelkiej wiedzy i prawdy:

21 to cóż ci potem, jeżeli ucząc drugich, nie uczysz samego siebie: głosząc, żeby nie kradziono, kradniesz:

22 mówiąc, żeby nie cudzołożono, cudzołożysz: brzydząc się bałwanami, dopuszczasz się świętokradztwa: ( Dopuszczasz się świętokradztwa. Jakie to było przestępstwo, nie wiadomo. Użyte tu słowo greckie zdaje się oznaczać rabowanie bożnic pogańskich dla zysku.)

23 chlubiąc się zakonem, przez łamanie zakonu znieważasz Boga ?

24 Bo z winy waszej poganie bluźnią imię Boże, jak to jest napisano. (Iz. 52, 5. Ez. 36,20.) ( Jak to jest napisano. Myśl własną wyraża słowami proroka Izajasza 52, 5.)

25 Tak samo rzecz się ma i z obrzezaniem: pożyteczneć jest ono, jeżeli zachowujesz zakon: ale jeśli zakon łamiesz, obrzezanie twoje przestaje być obrzezaniem.

26 Jeżeli tedy ten, kto nie jest obrzezany, chowa przykazania zakonu, nieobrzezanie jego czyż nie będzie mu poczytano za obrzezanie? (Chowa przykazania zakonu — oczywiście z pobudek wiary i wsparty łaską Bożą; mówi zaś to o przykazaniach moralnych wspólnych żydom i nieżydom.)

27 I czyż ten, który z przyrodzenia jest nieobrzezany, a chowa zakon, nie potępi ciebie, który, mając literę zakonu i obrzezanie, jesteś przestępcą zakonu? (Czyż nie potępi ciebie? rozumie się — na sądzie ostatecznym.)

28 Bo nie ten jest żydem, kto nim jest zewnątrz: ani ten jest obrzezanym, kto nim jest zwierzchu na ciele:

29 ale ten jest żydem, kto nim jest wewnątrz: i ten jest obrzezanym, kto nim jest na sercu w duchu, a nie według litery: taki ma chwałę, nie u ludzi, ale u Boga.

 

3.

1 Cóż tedy odznacza żyda? lub co za pożytek z obrzezania?(Przerywa na chwilę rzecz o próżnem wynoszeniu się żydów nad pogan, by odpowiedzieć na zarzuty, jakie nasuwały się przeciwko temu, co powiedział.)

2 Niemało jest tego, co odznacza ich pod każdym w zględem : a najpierw to, że im powierzone były obietnice Boże. (Obietnice Boże — o przyszłym Mesyaszu zawarte w  księgach świętych starego przymierza. Z obietnic tych żydzi pierwsi korzystać mieli, a przez nich wszystkie inne narody.)

3 Bo i cóż z tego, że niektórzy z nich nie uwierzyli ? Azali niedowiarstwo ich miało w niwecz obrócić wierność Boga? Żadną miarą !

4 Bóg bowiem jest wierny, a każdy człowiek zawodny: według tego co napisano jest: Abyś ty się okazał sprawiedliwym w tem, co mówisz: i zwyciężył, gdy ciebie sądzą. (3—4. Niedowiarstwo znacznej części narodu żydowskiego nietylko że nie zachwiało wierności Boga danemu słowy, ale przeciwnie postąpił z niem Bóg tak samo, jak był postąpił z ciężkiem przewinieniem Dawida. Obrócił je ku temu, aby tem jawniej okazał się świętym i wiernym w obietnicach swoich, i wyszedł zwycięsko ze wszelkich posądzań ludzkich. Szeroko rozprawia Apostoł o tym przedmiocie niż. 9, 1—11, 36.)

5 Lecz jeżeli nieprawość nasza uwydatnia sprawiedliwość Bożą, to cóż powiemy? Czy nie jest Bóg niesprawiedliwy, gdy wywiera gniew ? (mówię to sposobem ludzkim).

6 Przenigdy ! Bo inaczej jakożby Bóg sądził ten świat?

7 Bo jeśli prawda Boża przez moje kłamstwo jaśniejszą się okazuje ku jego chwale, to pocóż mam być jeszcze sądzony jako grzesznik ?

8 I czyż nie mamy czynić źle, aby wynikło stąd dobre ? (jak nas potwarzają, i jak niektórzy utrzymują, że my tak mówimy). Ależ takich sprawiedliwe czeka potępienie. (5—8; Z tego, że Bóg ze złego wyprowadza dobre, nie wynika bynajmniej, iżby złe przestawało być złem, i człowiek zły nie miał być karanym.)

9 Cóż tedy ? Przewyższamy ich ? Bynajmniej! Dowiedliśmy bowiem, że wszyscy, tak żydzi, jak i poganie, są pod grzechem: (Gal. 3, 22.)

10 jako napisano jest: Niemasz nikogo sprawiedliwego: (Ps. 13, 3.)

11 niemasz rozumnego: niemasz ktoby szukał Boga.

12 Odstąpili wszyscy pospołu: niemasz ktoby czynił dobrze: niemasz ani jednego.

13 Grób otwarty gardło ich: języka swego używają na zdradę: jad żmijowy pod wargami ich. (Ps. 5, 11. Ps. 139, 4.)

14 Usta ich pełne przekleństwa i goryczy: (Ps. 9, 7.)

15 nogi ich skore ku wylaniu krwi: (Iz. 59, 7. Przyp. 1, 16.)

16 spustoszenie, i zagłada na drogach ich:

17 a drogi pokoju nie znają.

18 Niemasz bojaźni Bożej przed oczyma ich. (Ps. 35, 2.)

19 A wiemy, że cokolwiek mówi zakon, mówi do tych, którzy są pod zakonem, aby wszelkie usta zatkane były, i żeby wszystek świat podpadł pod sąd Boży. ( Że przytoczone świadectwa Pisma św. stosowały się do pogan, żydzi to chętnie przyznawali. -— Zakon na pierwszem miejscu oznacza tu Torę Mojżeszową wraz z innemi księgami świętemi starego przymierza, będącemi dalszym jej ciągiem, rozwinięciem i objaśnieniem; na drugiem zaś zakon dany od Boga żydom przez Mojżesza, —- Podpadł pod, sąd Boży, czyli uznał, że jest winnym przed Bogiem i zasłużył na karę u niego.)

20 Albowiem z uczynków zakonu żaden człowiek nie będzie przed nim  usprawiedliwiony: bo zakon służy jeno do poznania grzechu. (Gal. 2, 16), (Co tu Apostoł rozumie przez uczynki zakonu, sam to objaśnia, gdy mówi, iż zakon służy jeno do poznania grzechu; to znaczy, że zakon Mojżeszowy, a toż samo powiedzieć należy i o prawie przyrodzonem, wskazywał tylko, co jest grzechem, ale sam z siebie, bez wiary, nie pomagał do zwyciężenia go, tem mniej mógł grzechy gładzić, uczynkom moralnie dobrym nadawać wartość nadprzyrodzoną, i grzesznika czynić sprawiedliwym przed Bogiem. Ob. 7, 7 i nn. Jeżeli byli ludzie sprawiedliwi pod prawem jednem i drugiem, to stali się oni takimi przez wiarę i przez uczynki z wiary. Ob. Żyd. r. 11-sty.)

 

 

3. U sprawiedliwienie przez wiarę w Jezusa Chrystusa (3, 21 — 4, 22).

 

21 Teraz atoli została objawiona sprawiedliwość z Boga bez udziału zakonu, mająca za sobą świadectwo zakonu i Proroków :  (Teraz t. j. w Ewangelii. — Sprawiedliwość z Boga —- w tem samem znaczeniu, co wyżej 1,17. — Świadectwo zakonu i Proroków t. j. wszystkich ksiąg św. starego przymierza. Ob. Dz. 10, 43; 28 23.)

22 sprawiedliwość z Boga przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich i we wszystkich, którzy weń wierzą: bo niemasz różnicy. (Bo niemasz różnicy — między żydem a poganinem.)

23 Wszyscy bowiem zgrzeszyli, i nie mają chwały przed Bogiem: (Nie mają chwały przed Bogiem, t. j. łaski poświęcającej. Łaskę tę otrzymał był Adam dla siebie i dla swego potomstwa, ale przez grzech swój utracił ją sam, i utracili wszyscy ludzie, bo wszyscy — z wyjątkiem jednej Matki Bożej — w nim zgrzeszyli. Winę pierworodną zwiększyły grzechy uczynkowe.)

24 dostępują zaś usprawiedliwienia za darmo, z łaski jego, dla okupu złożonego przez Jezusa Chrystusa we własnej jego osobie. (Za darmo. Nic bowiem z tego, co poprzedza usprawiedliwienie, ani wiara, ani uczynki, choć jedno i drugie w człowieku dorosłym są niezbędnem do niej przygotowaniem, nie wysługują łaski usprawiedliwiającej. Sob. tryd. — Z łaski jego: przyczyną bowiem sprawiającą usprawiedliwienie jest miłosierny Bóg . Sob. tryd. — Dla okupu złożonego itd. Syn to Boży, Pan nasz Jezus Chrystus przez najświętszą swą mękę wysłużył nam usprawiedliwienie, i zadośćuczynił za nas Bogu Ojcu. Tenże Sob. tryd. — Okupem, który złożył on za nas, była krew jego.)

25 Jego to wystawił Bóg przed oczy wszystkich, aby przez wylanie krwi swojej stał się ubłaganiem za grzechy dla wierzących weń: to zaś uczynił, aby okazał sprawiedliwość swoją co do grzechów przeszłych, których karać zaniechał

26 czasu cierpliwości swojej: i aby okazał sprawiedliwość swoją w tym oto czasie, iż jest sprawiedliwy sam w sobie, i że usprawiedliwia każdego wierzącego w Jezusa Chrystusa.

27 Gdzież jest tedy chełpliwość twoja ? Wyrzucona jest! Przez jaki zakon? Uczynków? Nie: ale przez zakon wiary. ( Pytania te i odpowiedzi zwrócone są do żydów. Zakonem uczynków był zakon stary, zakonem wiary jest Ewangelia, czyli zakon nowy.)

28 Twierdzimy bowiem, że człowiek staje się sprawiedliwym przez wiarę, bez uczynków zakonu. (Ob. wyż. w. 20 sty.)

29 Czy Bóg  jest Bogiem samych tylko żydów ? Czy i nie pogan także? Oczywiście i pogan także: 

30 bo Bóg jest jeden: on też usprawiedliwia i obrzezanego z wiary, i nieobrzezanego
przez wiarę. (Wyrażenia z wiary i przez wiarę oznaczają jedno i to samo.)

31 Zakon tedy znosimy przez wiarę ? Bynajmniej ! Raczej zakon stwierdzamy. ( Nauka o usprawiedliwieniu przez wiarę nie obalała starego zakonu, ale się z nim zgadzała najzupełniej, gdyż i on, jak to wnet wykaże Apostoł, uczył tegoż samego.)

 

4.

1 Cóż tedy, powiemy, zyskał Abraham ojciec nasz wedle ciała? (Wyrazy wedle ciała jedni ze św. Chryz. łączą ze słowami ojciec nasz, drudzy ze św. Ambrożym ze słowem zyskał. To ostatnie zdaje się więcej odpowiadać dowodzeniu Apostoła. Że Abraham dostąpił był łaski usprawiedliwienia i miał chwałę przed Bogiem, o tern nikt z żydów nie wątpił. Ałe szło o to, jaką drogą zyskał on tę łaskę: czy przyrodzonemu siłami swemi (wedle ciała), czy też przez wiarę, z daru Bożego, jakim jest i sama cnota wiary? Na to pytanie odpowiada Apostoł słowy wyjętemi z pierwszej księgi Mojżeszowej które mówią tylko o darze Boskim, udzielonym mu przez wzgląd na wiarę jego. Nie wysłużył go sobie Abraham własną swą pracą, ale otrzymał go z chojnej szczodrobliwości Boskiej, iż uwierzył w dane sobie obietnice.)

2 Bo jeżeli Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma chwałę, ale nie przed Bogiem.

3 Bo cóż mówi Pismo ? Uwierzył Abraham Bogu, i poczytano mu to było ku sprawiedliwości. ( Gen. 15, 6. Gal. 3, 6. Jak. 2, 23.)

4 Lecz temu, kto zarabia pracą, zapłata poczyta się nie z łaski, ale z powinności.

5 Temu natomiast, kto nie zarabia pracą, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiara jego poczyta się mu ku sprawiedliwości z postanowienia łaski Bożej.

6 Podobnież i Dawid błogosławionym nazywa człowieka, któremu Bóg poczyta sprawiedliwość nie dla uczynków.

7 Błogosławieni, powiada, którym odpuszczone są nieprawości, komu pokryte są grzechy. (Ps. 31, 1.)

8 Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczyta grzechu. ( 6 – 8 Nowy to dowód, że nauka o usprawiedliwieniu przez wiarę zawierała się już w księgach starego zakonu.)

9 A to błogosławieństwo czy tyczy się samych tylko obrzezanych, czy też i nieobrzezanych? O Abrahamie powiadamy, że wiara poczytana mu była ku sprawiedliwości.

10 Kiedyż więc poczytana mu ona była? Po obrzezaniu, czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem.

11 I otrzymał znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości z wiary, którą miał przed obrzezaniem: aby był ojcem wszystkich wierzących, chociażby i nieobrzezanych, aby i im też wiara poczytana była ku sprawiedliwości:

12 i aby był ojcem obrzezanych, tych mianowicie, którzy nietylko są obrzezani,
ale wstępują też w ślady wiary ojca naszego Abrahama, którą miał on, nie będąc jeszcze obrzezanym.

13 Obietnica bowiem dana Abrahamowi, czyli potomstwu jego, że zostanie dziedzicem świata, przywiązana była nie do zakonu, ale do sprawiedliwości z wiary. ( Dziedzicem, świata — przez Jezusa Chrystusa. Ob. Gen. 17, 4; 18, 18; 22, 18. Gal. 3, 16.)

14 Bo jeżeli dziedzicami są tylko ci, którzy mają zakon, tedy próżną staje się wiara, upada obietnica.

15 Wszelkie prawo bowiem pociąga za sobą gniew, bo gdzie niema prawa, tam niema i przestępstwa.

16 I dlatego dziedzicami są ci, którzy mają wiarę, aby to było z łaski, i aby obietnica moc miała dla wszystkich potomków: nietylko dla tych, którzy posiadają zakon, ale i dla tych, którzy mają wiarę Abrahama, ojca nas wszystkich:

17 (jako jest napisano: Postanowiłem ciebie ojcem mnóstwa narodów) przed Bogiem, któremu on uwierzył: który ożywia umarłych, i zowie to, czego jeszcze niema, jak i to, co już jest. (Gen. 17, 4.)

18 Przeciw nadziei uwierzył on w nadzieję, że zostanie ojcem mnóstwa narodów podług tego, co mu powiedziano było: Tak będzie potomstwo twoje ! (Gen. 15, 5.)

19 I  niezachwiany w wierze, choć już prawie stuletni, nie patrzał na obumarłe swe ciało, ani na łono Sary obumarłe.

20 O obietnicy Bożej nie wątpił przez niewiarę, ale mocny był w wierze, i dał chwałę Bogu:

21 najpewniejszym będąc, że cokolwiek obiecał, mocen jest także wykonać.

22 I dlatego poczytano mu to było ku sprawiedliwości.

23 A nie dla niego jednego napisano jest, że mu to poczytano było ku sprawiedliwości,

24 ale i dla nas, którym poczytana będzie wiara w tego, który wzbudził z martwych
Jezusa Chrystusa, Pana naszego :

25 wydanego na śmierć za nasze przestępstwa, a zmartwychwstałego dla naszego usprawiedliwienia. ( Przez mękę i śmierć swoją P. Jezus wysłużył nam łaskę usprawiedliwienia, jak to powiedziano wyżej (3, 24), a przez zmartwychwstanie swoje dał najmocniejszą podstawę dla wiary naszej, przez którą dostępujemy tej łaski. Zresztą jedno i drugie łączą się z sobą najściślej.

 


LIST ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO RZYMIAN.  Przełożył i objaśnił Ks. Franciszek A. Symon , Arcybiskup. KRAKÓW, DRUKARNIA „GŁOSU NARODU” 1917r.   str. 12 – 24

[Oprac. A.S]

Jedna myśl w temacie “List Św. Pawła Apostoła do Rzymian – Z objaśnieniami (cz. II)”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s