Na pierwszą Niedzielę Adwentu. O Sądzie ostatecznym – Św. A.M. Liguori


Kazania te według zdania Kardynała Yilleceurt po raz pierwszy w r. 1771. św. Alfons Liguori ogłosił drukiem, było to w dziewiątym roku Jego chwalebnego biskupstwa, a w 75. roku świątobliwego życia. Dziełko to nosi tytuł: „Kazania skrócone” (Sermoni compediati) nie dlatego, jakoby każda pojedyncza nauka nie zawierała dostatecznej materyi do kazania, ale z tej przyczyny, iż myśli, poglądy i zastosowania są króciej i zwięźlej przez św. Autora przedstawione — w ten jednak sposób, że nie tylko kaznodzieja, ale każdy czytający od razu całą istotę rzeczy z łatwością pojąć, i tak dla siebie ja k i dla drugich obfity pokarm duchowy znaleźć może. (Przyp. tłum.)

Na pierwszą Niedzielę Adwentu.
O Sądzie ostatecznym.

Et videbunt Filium liominis venientem in nubibus coeli cum virtute multa et majestate (Mat. 24. 30.).
I ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą wielką i z majestatem.

Teraz Bóg mało jest znanym, i z tej przyczyny grzesznicy Nim pogardzają, jakby się nie mógł pomścić, gdyby chciał, za okazane Mu zniewagi. A jakby nie mógł nic uczynić wszechmogący, ważyli Go (2).
Lecz Bóg przeznaczył jeden dzień, który Pismo św. zowie dniem Pańskim — Dies Domini — w którym poznany będzie Pan sądy czyniący (3). Będzie poznanym, mówi św. Bernard, gdy czynić będzie sprawiedliwość, On, który obecnie jest nieznanym, gdy chce czynić miłosierdzie.

Cognoscetur Dominus judicia faciens, qui nunc ignoratur misericordiam quoerens (4).
To też dzień ów jest nazwan dniem gniewu, dzień on, dniem utrapienia i ucisku, dniem nieszczęścia i nędzy (5).

Następujące trzy punkta obecnie rozważymy:

1. Różnica, która się okaże między sprawiedliwymi a grzesznikami.
2. Rachunek sumienia.
3. Wyrok nad wybranymi i potępionymi.

1. Różnica między sprawiedliwymi a potępionymi na dolinie Jozafata.

Dzień pański przyjdzie jako złodziej, w który niebiosa z wielkim szumem przeminą, a żywioły od gorąca rozpuszczą się, a ziemia i dzieła, które na niej są, popalone będą (6).

Wszystko stanie się zgliszczem.

Prędziuchno we mgnieniu oka, na trąbę ostateczną (albowiem zatrąbi trąba) a umarli powstaną nieskażonymi, a my będziemy przemienieni, jak nas o tym Apostoł upewnia (7).

Myśl o tern wielkim zdarzeniu przejmowała dreszczem św. Hieronima. Zdaje mi się słyszeć co chwila, mówił, tę głośną trąbę, zwołującą wszystkich zmarłych przed sąd Chrystusa Pana. Quoties ćliem judicii consider o, contr emisco. Sive comedam, sive bibam, sive aliud faciam, semper insonare videtur auribus meis illa terribilis tuba: Surgite mortui, venite ad judicium.

Św. Augustyn zaś zeznawał, iż nic go tak nie oddalało od myśli ziemskich, jak bojaźń sądu.

Na odgłos tej trąby, pełne chwały dusze wybranych, zstąpią z nieba, aby się połączyć z ciałami, z którymi służyły Bogu na tej ziemi i jednocześnie nieszczęsne dusze potępionych wyjdą z piekieł, dla połączenia się ze swymi przeklętymi ciałami, z którymi Boga obrażały. Ach! jakaż będzie różnica między jednym i a drugimi ! Potępieni okażą się obrzydliwymi i czarnymi, jak głownie piekielne, wtedy gdy sprawiedliwi świecić będą jako słońce w królestwie Ojca ich (8). Jakżeż wówczas szczęśliwymi będą ci, którzy pokutą um artwiali swe ciała!

Możemy się o tym przekonać z tego, co św. Piotr z Alkantary powiedział po swym zgonie św. Teresie: Szczęśliwa pokuta, która mi taką chwałę zjednała 9).

Jak tylko ludzie zmartwychwstaną, aniołowie im rozkażą udać się do doliny Jozafata, aby tam być osądzonymi. Ludowie, ludowie w dolinie posieczenia, bo blisko jest dzień Pański. Tak będzie w dokonaniu świata: Wynijdą aniołowie i wyłączą złych z pośrodku sprawiedliwych (10)

Ach! jak straszne zawstydzenie cierpieć będą na on czas potępieni! Jak to uważa pewien autor: Quomodo putas impios confudendos, quando, segregatis justis, fuerint derelictil I dodaje, iż ta sama męka wystarczyłaby im za karę piekielną: Et si nihil ulterius pater entur, ista sola verecundia sufficeret eis ad poenamn ). Brat odłączonym będzie od brata, mąż od żony, syn od ojca, i t. d.

Otóż otwierają się niebiosa; aniołowie okrążają stolicę sądową, niosąc sztandar krzyża i inne znaki męki Zbawiciela, według słów św. Tomasza: Veniente Domino ad judicium signum crucis et aliaPassionis indicia demonstrahuntur (13). Jest to opartem na słowie Boskiego Mistrza samego: A na on czas ukaże się znak syna człowieczego na niebie i tedy będą narzekać wszystkie pokolenia ziemi (14). Grzesznicy wylewać będą łzy rozpaczy na widok Krzyża, gdy będą świadkami tego, o czym ich św. Jan Złotousty ostrzega, mówiąc do każdego z nich: Clavi de te conquerentur, Cicatrices contra te loąuentur, Crux Christi contra te perorabit. Gwoździe będą się skarżyć na ciebie, rany i krzyż Chrystusa będą świadczyć przeciwko tobie.

Ujrzą też przytomną sądowi Królowę świętych i aniołów, błogosławioną dziewicę Maryę i ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłokach niebieskich z mocą wielką i majestatem (15). Przed Jego obliczem dręczeni będą narodowie (16) ­

Według św. Hieronima, obecność Chrystusa cięższą im męczarnię zada, jak samo piekło: Damnatis melius esset inferni poenas, quam Domini praesentiam, ferre. Tak, iż w tym dniu, jak to przepowiedział Jan św.: I rzekli górom i skałom: upadnijcie na nas i zakryjcie nas od oblicza siedzącego na stolicy i gniewu barankowego. (17).

2. Rachunek sumienia.

Zasiadł sąd i księgi otworzono (18). Na on czas nic nie zostanie ukrytem, mówi Apostoł: ażby Pan przyszedł, który też oświeci zakrycia ciemności (19) Bóg sam objawia przez Proroka swego, iż będę szperał Jeruzalem z świecami (20). Światło wykryw a wszystkie rzeczy najskrytsze. Terribile juclicium, mówi św. Jan Złotousty, sed peccatoribus, ju stis autem optabile et suave: Sąd strasznym będzie dla grzeszników, lecz napełni pociechą i radością sprawiedliwych, z których każdy otrzyma od Boga pochwałę, na którą zasłużył przez swe dobre uczynki, i objawi rady serca , a tedy chwała będzie każdemu od Boga (21a).
Apostoł dodaje, iż w onym dniu sprawiedliwi będą wyniesionymi nad obłoki, aby się połączyć z aniołami i powiększyć orszak, towarzyszący Zbawicielowi: pospołu pochwyceni będziemy z nimi w obłokach przeciw Chrystusowi na powietrze, a tak zawsze z Panem będziemy (21b).

Ludzie światowi, którzy obecnie mają za szaleńców ludzi cnotliwych, żyjących w umartwieniu i pokorze, poznają wówczas swe własne szaleństwo: My głupi, mieliśmy żywot ich za szaleństwo i za sromotne ich dokończenie. Oto jako policzeni są między syny Boże, i między świętymi dział ich jest. (22).
Na tym świecie zowią szczęśliwymi tych, którzy posiadają bogactwa i zaszczyty; lecz prawdziwe szczęście zawiera się w świątobliwości. Pocieszcie się więc dusze chrześcijańskie, które prowadzicie tu życie pełne udręczeń; smutek wasz w radość
się obróci (23). Na dolinie Jozafata będziecie panować w chwale. Potępieni przeciwnie, postawieni będą po lewicy, jako tyleż kozłów, przeznaczonych na rzeź, oczekując ostatniego skazania.

W dzień sądu, mówi pewien autor, nie masz żadnej nadziei zmiłowania dla biednych grzeszników: Judicii tempus misericordiam non recipit (24). Oto jest zdanie, które wyraża św. Augustyn: Magna jam est peccati poena, metum ac memoriam futuri perdidisse judicii (25).

Największą karą za grzech zadaną tym, którzy uporczywie starają się żyć w niełasce Bożej, jest utrata bojaźni i pamięci sądu, który ich czeka. Postępuj więc tak dalej, nieszczęsny, woła Apostoł, upieraj się coraz więcej żyć w grzechu: lecz według zatwardziałości twej i serca pokutującego, skarbisz sobie gniew w dzień gniewu i sprawiedliwego sądu Bożego (26).

Wtedy, mówi św. Anzelm, grzesznicy nie będą się mogli skryć, zmuszeni będą jawić się na sąd i to będzie dla nieb męczarnią nieznośną: Latereerit impossibile, apparere intolerabile (27). Szatani spełnią swój urząd oskarżycieli; powiedzą sędziemu według św. Augustyna: Judica meum esse, ąui tuus esse noluit (28). Osądź, iż należy do mnie ten, który do Ciebie należeć nie chciał.

Świadkami przeciwko nim będą:

  1. Ich własne sumienie: gdy im sumienie ich świadectwo daje (29).
  2. Stworzenia, nawet ściany domów, w których grzeszyli, podniosą głos na nich: Bo kamień z ściany wołać będzie (30).
  3. Sam Boski sędzia stanie jako świadek: Jam jest sędzią i świadkiem, mówi Pan (31). Będzie sędzią sprawy twej, mówi św. Augustyn, Ten, który obecnie jest świadkiem życia twego: Ipse erit judex causae tuae, qui modo testis est vitae tuae (32).

Zbawiciel szczególnie zastosuje te zarzuty do chrześcijan potępionych, jakie czynił Izraelitom: Biada tobie Korozain, biada tobie Bethsaido. Bo gdyby się były w Syrze i Sydonie cuda stały, które się stały w was, dawno by były w włosiennicy i w popiele pokutę czyniły (33). Chrześcijanie niewierni, rzecze im, gdybym był okazał mahometanom, poganom te łaski, które odemnieście otrzymali, byliby pokutowali za swe przewinienia, gdy zaś dla was śmierć tylko położyła koniec grzechom waszym. I odkryje sromotę twoją przed obliczem twojem (34). Aby ich zawstydzić, odkryje i ujawni publicznie wszystkie ich uczynki haniebne, ich niesprawiedliwości i tajemne okrucieństwa: i położę przeciwko tobie wszystkie obrzydliwości twoje (35). Wszyscy potępieni będą mieli na czole wypisane swe grzechy.

Jakież słuszne wymówki będą na on czas mogli wynaleźć, aby się oswobodzić? Ach! wymówki! A wszelka nieprawość zatka usta twoje (36). Własne ich grzechy zamkną im usta, tak, iż dalecy od uniewinnienia się, sami się potępią.

3. Wyrok nad wybranymi i potępionymi.

Św. Bernard twierdzi, że Sędzia najwyższy najprzód wyrzeknie wyrok, który powoła wybranych do chwały wiecznej, aby potępieni uczuli tym większą boleść, widząc co utracili: Prius benedicti vocabuntur in regnuni, quo videlicet (reprobi) acrius doleant, videntes quid amiserint (37). Tedy rzecze Król tym, którzy będą po prawicy Jego: Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego, otrzymajcie królestwo wam zgotowane od założenia świata (38). Pobłogosławi łzy, które wylali, żałując za swe grzechy, i wszystkie ich dobre uczynki, modlitwy, umartwienia, komunie święte; szczególnie pobłogosławi boleści, które sam cierpiał dla nich w swej męce i krew, którą wylał dla ich zbawienia i z tern błogosławieństwem, śpiewając: Alleluja, Alleluja, wybrani wejdą do chwały , aby w niej chwalić i kochać Boga wieczyście.

Boski sędzia zwróci się potem ku potępionym i wyrzeknie wyrok temi słowy: Idźcie ode mnie w ogień wieczny, który zgotowany jest diabłu i aniołom jego(39) Zostaną więc przeklętymi i oddzieleni od Boga: i pójdą ci na mękę wieczną , a sprawiedliwi do żywota wiecznego (40).

Po tym wyroku, według św. Efrema, nieszczęśliwi potępieńcy będą musieli pożegnać się z krewnymi, z chwałą wieczną, ze Świętymi i z Matką Boską: Valete, Justi! vale Crux! vale Paradise! valete patres ac filii! nullum siquidem vestrum visuri sumus ultra. Vale, tu quoque, Pei Genitrix Maria! (41)

Natychmiast pośrodku doliny otworzy się otchłań ogromna, w którą wszyscy wrzuconymi zostaną; i usłyszą ja k się nad nim i zamkną bramy, które się już nigdy w wieczności nie otworzą. O przeklęty grzechu! do jakiego smutnego końca masz doprowadzić ty le dusz nieszczęsnych, odkupionych Krwią Jezusa Chrystusa! o nieszczęsne dusze, którym tak opłakany koniec jest przeznaczony! Lecz wy chrześcijanie, bracia moi, pocieszcie się: obecnie jeszcze Jezus Chrystus jest Ojcem, a nie Sędzią. gotów jest odpuścić żałującemu grzesznikowi : śpieszmy się błagać Go o przebaczenie.

Rozmyślania adwentowe (1) – Dzień bojaźni


„Kazania na wszystkie niedziele roku.” Św. Alfonsa Liguorego, doktora Kościoła. Lwów 1888 r.

2) Job. 22. 17.
3) Ps. d. 17.
4) De grad. hum. et sup. c. 6.
5) Soph. 1. 15.
6) II Pet. 3. 10.
7) I. Cor. 15. 52.
8) Matth. 13. 43.
9) In ejus offic. lect. 6.
10) Joel. 3. 14.
11) Matth; 13. 49.
12) Homil. 54.
13) Comp, theol. p. 1. c. 244.
14) Matth. 24. 30.
15) Matth. 24. 30.
16) Joel. 2—6.
17) Appoc. 6. 16.
18) Dan. 7. 10.
19) 1. Cor. 4. 5.
20) Soph. 1. 12.
2la) 1. Cor. 4. 5.
21b) Thess. 4. 16.
22) Sap. 5. 4.
23) Jo. 16. 20.
24) Homil. 52 .
25) Serm. 154. n. 8. Edit.
26) Horn. 2. 5.
27) Medit. c. 2.
28) De salut. doc. c. 62.
29) Rom. 2. 15.
30) Habac. 2. 11.
31) Jez. 29.23.
32) Serm. 9. E. 13.
33) Mattli. 11. 21.
34) N. 3. 5.
35) Ezech. 7. 3.
36) P. 106. 42.
37) In Ps. 90. s. 8. n. 7.
38) Matth. 25. 34.
39) Matth. 25.
40) Matth. 25. 46.
41) De Yariis Form. inf.


ZASADY PUBLIKOWANIA KOMENTARZY
Prosimy o merytoryczne komentarze. Naszym celem jest obnażanie kłamstwa, a nie przyczynianie się do potęgowania zamętu. Dlatego bezpodstawne opinie zaprzeczające obiektywnej prawdzie publikujemy wyłącznie, gdy zachodzi potrzeba reakcji na fałszywe informacje.

Jedna odpowiedź do „Na pierwszą Niedzielę Adwentu. O Sądzie ostatecznym – Św. A.M. Liguori”

  1. Awatar vrs

    Dziękuję bardzo. Akurat dziś te rozważania św. Alfonsa o rzeczach ostatecznych polecił mi Spowiednik.

    Polubione przez 1 osoba

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Create a website or blog at WordPress.com

%d blogerów lubi to: