Nauka Katolicka

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.16)

I słyszałem głos wielki z kościoła, mówiący siedmi aniołom: Idźcie a wylejcie siedm czasz gniewu Bożego na ziemię. I wyszedł pierwszy, i wylał czaszę swą na ziemię. I zstała się sroga i zła rana w ludziach, którzy mieli cechę bestyjej, i w tych, którzy się kłaniali obrazowi jej.

ROZDZIAŁ 16

O wylaniu siedmiu czasz na morze, na rzeki, słońce itd.

 

1I słyszałem głos wielki z kościoła, mówiący siedmi aniołom: Idźcie a wylejcie siedm czasz gniewu Bożego na ziemię. ( Słyszałem głos wielki z kościoła. Pana Bo­ga, który tu rozkazuje siedmiu aniołom wylać siedm klęsk na bezbożnych zwolenników Antychrysta. — Idźcie a wylejcie. Jak gdyby rzekł: Już czas abyście ukarali ludzi klęskami, które wam są zlecone.)

2I wyszedł pierwszy, i wylał czaszę swą na ziemię. I zstała się sroga i zła rana w ludziach, którzy mieli cechę bestyjej, i w tych, którzy się kłaniali obrazowi jej. (I stała się sroga i zła rana. Te plagi podobne są do plag egipskich, Exod. roz. 7. i dalsze, chociaż są  daleko niższe. Nie mówi S. Jan, jaka to była rana, lecz się domyślać możemy z wyrazu greckiego, który odpo­wiada łacińskiemu Ulcus. Były to wrzody i pryszczele,  co właśnie stanowiło szóstą plagę Egipcyan, jak mamy Exod. 9, w. 10.)

3I wylał wtóry anjoł czaszę swą na morze. I zstała się krew jakoby umarłego, a każda dusza żywa zdechła w morzu. (I stała się krew jakoby umarłego. Woda mor­ska będzie podobną do krwi płynącej z człowieka za­bitego. Albo tak morze zaczerwienieje, jak gdyby krwią wielu zabitych było zafarbowane. — Każda dusza żywa. Wszystkie ryby, które były w morzu. Podobną klę­ską byli dotknięci Egipcyanie. Exod. 7, 19)

4I wylał trzeci anioł czaszę swą na rzeki i źrzódła wód. I zstała się krew.

5I słyszałem anioła wód mówiącego: Sprawiedliwyś jest, Panie, któryś jest, i któryś był, Święty, któryś to osądził: ( Anioła wód. Żywioły a nawet i rzeczy niższe po­wierzone są pieczy aniołów.)

6iż krew Świętych i Proroków wylali, i dałeś im krew pić, bo godni są.

7I słyszałem drugiego od ołtarza mówiącego: Tak, Panie Boże wszechmogący, prawdziwe i sprawiedliwe sądy twoje.

8I wylał czwarty anioł czaszę swą na słońce. I dano mu jest gorącem trapić ludzie i ogniem; (Gorącem. . .i ogniem. Wielkim ognistym upałem.)

9i upaleni byli ludzie upaleniem wielkim, i bluźnili imię Boże, który ma zwierzchność nad temi plagami, ani czynili pokuty, aby mu chwałę dali.

10I wylał piąty anioł czaszę swą na stolicę bestyjej. I zstało się królestwo jej zaćmione i żwali języki swoje od boleści. (Na stolicę bestyi. Na królestwo antychrysta.—Zaćmione. Już właściwie, ogarnęły je ciemności; już prze­nośnie, było nieszczęśliwe, trapione zarazą, głodem, cho­robami i innymi klęskami.— I żwali języki swoje. Kąsali i odgryzali sobie język, co jest znakiem najgwałtowniej­szego oburzenia i najwścieklejszego bólu.)

11I bluźnili Boga niebieskiego od boleści i ran swoich, a nie pokutowali od uczynków swoich.

12I wylał szósty anioł czaszę swą na onę wielką rzekę Eufrates. I wysuszył wodę jej, aby zgotowana była droga królom od wschodu słońca. ( Na onę wielką rzekę Euphrates. Eufrates rzeka Babilonii, dla idących od wschodu położona na zachód, którą trzeba przechodzić, idąc zwłaszcza do Judei. Aby zgotowana była droga królom. Ażeby prędko i wy­godnie przejść mogli. Jacy to są królowie, albo dokąd idą, zaraz się powie.)

13I widziałem z ust smokowych i z ust bestyjej, i z ust fałszywego proroka trzy nieczyste duchy na kształt żab. (Z ust smokowych. Djabła, dodaj, wychodzące. Powiada, iż z ust wychodzą, ponieważ na jego rozkaz byli posłani. – Z ust bestyi. Antychrysta. — I z ust fałszywego proroka. O którym była wzmianka w roz.13, w. 11. — Na kształt żab. Widzi te duchy podobne do żab, ponieważ żaba jest istotą niezdatną do walki, brzydką i krzykliwą, ma głos i skrzek większy niż cia­ło, lecz sił nie ma. Tak te duchy nieczyste wiele wów­czas narobią hałasu i wielu do oręża podburzą, lecz cały uzbrojonych wysiłek na ostatku skończy się na niczem; sami raczej będą zwyciężeni i pozabijani, jak to widać
niżej. Patrz Wujka.)

14Abowiem są duchy czartów czyniące znaki i wychodzą do królów wszytkiej ziemie zgromadzać je na walkę na dzień wielki wszechmogącego Boga. (Albowiem są duchy czartów. Djabli i duchy nieczyste. — Czyniące znaki. Pokazywać będą cuda dla popchnięcia ludzi do wojny i temi znakami wielu zwiodą. — I wychodzą do królów wszystkiej ziemi. Dla przywiedzenia ich do Antychrysta, ażeby zebrawszy w jedno siły całego świata, tem potężniej uderzyli na wszystkich chrześcian, w przekonaniu, że się nikt anty­chrystowi nie oprze, — Zgromadzać je na walkę, na dzień wielki wszechmogącego Boga. Będą chcieli ich zgromadzić na bitwę, dla zgładzenia imienia Chrystusa i Kościoła, lecz w istocie zgromadzą ich. ażeby całą ich potęgę w jeden dzień Chrystus złamał i ich wszyst­kich pozabijał.)

15Oto idę jako złodziej: Błogosławiony, który czuje i strzeże szat swoich, aby nie chodził nago i nie oglądano sromoty jego. (Oto idę jako złodziej. Już na sąd powszechny, już na walkę z antychrystem, dla zadania mu ciosu ostat­niego. Następuje teraz zdanie wtrącone, z powodu wiel­kiego owego dnia, o którym autor S. wspominał. Potem wraca do przerwanego opowiadania. — Jako złodziej. Niespodzianie, nagle.—Strzeż szat swoich Świętości, wia­ry i cnót. które są ozdobą duszy i bez których okazuje się ona brzydką i sromotną.)

16I zgromadzi je na miejsce, które zową po Żydowsku Armagedon. ( I zgromadzi. Antychryst. — Armagedon. Zdaje się, iż to miejsce jest blizko Jerozolimy i doliny Jozafatowej, gdzie będzie sąd; jak równie że to miejsce, które dziś jest nieznane, wówczas będzie wiadome. Ten wyraz hebrajski rozmaicie bywa wykładany: ktoby ży­czył to poznać, niechaj czyta Korneliusza a Lapide, który rozmaite wykłady przytacza.)

17I wylał siódmy anioł czaszę swą na powietrze. I wyszedł głos wielki z kościoła od stolice, mówiący: Stało się! (Stało się. Wszystko się skończyło; przyszedł koniec wszystkim rzeczom; jest to już ostatnia z siedmiu plag.)

18I zstały się łyskawice, i głosy, i gromy, i zstało się wielkie trzęsienie ziemie, jakie nigdy nie było, odkąd ludzie byli na ziemi, takowe trzęsienie tak wielkie.

19I zstało się miasto wielkie na trzy części. I miasta poganów upadły. I Babilonia wielka przyszła na pamięć przed Bogiem, aby jej dał kubek wina zapalczywości gniewu jego. (Miasto wielkie. Jerozolima, która za czasów antychrysta będzie największem miastem i razem jego sto­licą. — Na trzy części. Rozpadła się i zawaliła od trzę­sienia ziemi. — I Babilonia wielka. Co to za miasto, powie się w rozdziale następującym. — Przyszła na pa­mięć. Mówi po ludzku i jest to zwyczajne wyrażenie  Pisma ś. Gdy więc napotykamy w Piśmie, iż Bóg kogoś przypomina, to znaczy, iż mu chce dobrze albo źle uczy­nić.—Aby jej dał kubek. Patrz rozd. 14, w. 10. Patrz Wujka.)

20I wszelka wyspa uciekła, i góry się nie nalazły. ( I wszelka wyspa uciekła. Wskutek trzęsienia ziemi wyspy zalała woda, a góry zrównowały się z po­ziomem.)

21I wielki grad jako cetnar spadł z nieba na ludzi. I bluźnili ludzie Boga dla plagi gradu, iż barzo wielka była. (Jako cetnar. Wielkiej objętności. W texcie grec­kim jako talent. Albo więc będzie miał wagę jednego talentu. Talent attycki zawierał 62 funty i pół, hebrajski zaś był dwa razy większy. — I bluźnili. Po­nieważ grad tak ogromny zabijał ludzi i bydlęta, i domy obalał i t. d.)

 

 

Wykład X. J. Wujka

13. I widziałem z ust smokowych. Przez smoka rozumiej szatana, przez bestyą antychrysta, a przez fałszywego proroka kaznodzieje i ministry antychrystowe jako i wyżej 12, w. 3 i 13 w. 1 i 11. A przez trzy duchy nieczyste, jako sam wykłada, trzy duchy szatańskie, którzy będą. czy­nić wielkie cuda, tak żeby i wybrani, by to mogło być, zwiedzeni byli: którzy żabom szczebietliwym i błotnym są przypodobani: iż ich nauki i poduszczania przykre a nikczemne, i do błota nieczystości i cielesnej wolności zawsze ciągnąć będą. (Mat. 24, 24). .

19. Miasto wielkie. Miasto wielkie Babilonia znaczy zbór albo zgromadzenie ludzi potępionych: które się dzieli na trzy części zgoła niewiernych, jako są żydzi i poganie: heretyków i złych katolików, albo fałszywych chrześcijanów.

 

 


BIBLIA ŁACIŃSKO -POLSKA CZYLI PISMO ŚWIĘTE STAREGO I NOWEGO TESTAMENTU PODŁUG TEKSTU ŁACIŃSKIEGO WULGATY I PRZEKŁADU POLSKIEGO X. JAKÓBA WUJKA T. J. Z KOMENTARZEM MENOCHIUSZA T. J. Tom IV, Wilno. 1907r.

 

 

O autorze A. Szaroleta

Zdrowa nauka Kościoła przeciw baśniom modernistów: „Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom.” (2 Tym. 4:3-4)

0 komentarzy dotyczących “Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.16)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: