Nauka Katolicka

II List Św. Pawła do Koryntian – z objaśnieniami cz. I

Wprowadzenie do listu drugiego ś. Pawła Apostoła do Koryntyan.

Wykład X . J. Wujka.

— W tym liście Paweł ś. przełożywszy naprzód utrapienia, które w Azyi cierpiał, wymawia-się, że ich, jako był obiecał, jeszcze nie nawiedził: w Roz. 1.  Powtóre, wszetecznika onego pierwej zaklętego, ale już pokutującego, zasię przyjąć każe, w Roz. 2. Potrzecie, naprzeciw fałszywym apostołom żydującym pokazuje, jako Ewangelia jest nad stary zakon daleko zacniejsza: upominając ich swym przykładem ku cierpliwości w. prześladowaniu, a małżeństw z niewiernymi zakazując, w Roz. 3, 4, 5 i 6. Poczwarte, zaleca im składanie jałmużny na ubogie Kościoła Jerozolimskiego, w Roz. 8 i 9. Popiąte, każe się im strzedz fałszywych apostołów: przeciw którym aby godności swej i urzędu swego obronił, acz nie rad chwalić się musi z prac i z mąk swoich, które podjął w przepowiadaniu Ewangelii, i z objawienia, które miał od Boga, w Roz. 10, 11 i 12 Na koniec, zagroziwszy im, że je skarze przyszedłszy, jeśli się nie uznają: upominaniem, pozdrawianiem i błogosławieństwem swój list zawiera, w Roz. 13.

Rozdział 1

O ufności w Bogu w czasie utrapień, prostocie, szczerości, i t. d.

1Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa przez wolą Bożą, i Tymoteusz, brat: kościołowi Bożemu, który jest w Koryncie, ze wszytkimi świętymi, którzy są we wszytkiej Achajej. (Przez wolą Bożą . Wolą i wyrokiem Bożym powołany do apostolstw a — I Tymoteusz brat. To jest, spółapostoł.—-Świętymi. Chrześcianami, którzy się tak nazywają dla tego, iż są powołanymi do świętości, albo, że są poświęconymi przez Chrystusa.

2Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. 

3Błogosławiony Bóg i Ociec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ociec miłosierdzia a Bóg wszytkiej pociechy, (Błogosławiony Bóg. Niech będzie chwalonym od nas Bóg dla dzieł swojej dobroci, względem nas okazanych .— Ojciec miłosierdzia. Najmiłosierniejszy.)

4który nas cieszy we wszelakim utrapieniu naszym, abyśmy mogli i sami cieszyć te, którzy są we wszelkim ucisku, przez napominanie, którym i sami bywamy napominani od Boga. (Abyśmy mogli i sam i cieszyć te. Albowiem ktorzy sami doświadczyli przeciwności, stosowniej mogą i innych cieszyć.— Przez napominanie, kóremi sami bywamy napominani od Boga. W greckim, przez pocieszanie, któremi sami bywamy pocieszani od Boga. Abowiem my, którzyśmy doznali Boskich pociech, sposobniejsi jesteśmy do udzielania ich drugim. )

5Abowiem jako w nas obfitują utrapienia Chrystusowe, tak i przez Chrystusa obfituje pociecha nasza. (Utrapienia Chrystusowe. P. W.)

6A choć bywamy utrapieni: dla waszego napominania i zbawienia; choć pocieszeni bywamy: dla waszego pocieszenia; choć napominani bywamy: dla waszego napominania i zbawienia, które sprawuje cierpliwość tegoż utrapienia, które i my cierpimy, (A choć bywamy utrapieni, dla waszego napominania i zbawienia. Jeśli doznajemy utrapień, ochotnie je znosimy, aby wam przynieść zbawienie i pociechę.
Choć pocieszeni bywamy, dla waszego pocieszenia. Bądź jeśli doświadczamy jakiej pociechy, widząc was ochoczymi i uczestnikami tejże samej Boskiej pociechy, wszystko to odnosimy do waszego dobra, z którego się weselimy.— Choć napominani bywamy, dla waszego napominania i zbawienia. Jest powtórzenie tego samego zdania; napominanie bowiem zawsze się kładzie zamiast pocieszenia. Emmanuel Sa podejrzywa, że druga część tego wiersza wkradła się tutaj z innego przekładu gdyż tego powtórzenia niemasz w tekście greckim. — Które sprawuje cierpliwość. W greckim jest  które, zbawienie dokonywa się przez cierpliwość.)

7aby nadzieja nasza mocna była o was, wiedząc, iż jako jesteście towarzysze utrapienia, tak będziecie i pocieszenia. (Aby nadzieja nasza mocna była w was. W greckim jest, i nadzieja nasza mocna jest o was: jakby rzekł: I dla tego nadzieja, którąśmy już dawniej powzięli o was i waszej stałości w chrześciańskiej wierze i pobożności, jest mocną i niewzruszoną; gdyż z pewnością wiemy, iż jako jesteście towarzyszami cierpień, tak też będziecie niegdyś uczęstnikami przyjemności i pociechy.)

8Abowiem nie chcemy, abyście nie wiedzieli, bracia, o ucisku naszym, który się zstał w Azyjej: iżeśmy byli nazbyt obciążeni, nad siłę, tak że nam też teskno było żyć. (Który się stał w Azyi. W Efezie, z powodu Demetriusza srebrnika Diany, który wzniecił bunt w pospólstwie przeciwko ś. Pawłowi, Dzieje Ap. roz. 19.—Nad siłę. Nad siłę natury i ciała, nie łaski i ducha; albowiem za pomocą łaski z niepokalanym umysłem zniósł i pokonał ś. Paweł ten ucisk.)

9Aleśmy sami w sobie mieli wyrok śmierci, abyśmy nie ufali sami w sobie, ale w Bogu, który wzbudza umarłe, (Sam i w sobie mieli wyrok śmierci. Dusza i wewnętrzne
poczucie nie innego nie oczekiwały i nie przepowiadały jedno śmierć.— Abyśmy nie ufali sam i w sobie. Abyśmy wyrwani z tak wielkich niebezpieczeństw nauczyli się pokładać ufność w Bogu, a nie w naszych siłach.)

10który z tak wielkich niebezpieczeństw wyrwał nas i wyrywa: w którym nadzieję mamy, iż też jeszcze wyrwie 

11za pomocą i waszą w modlitwie za nas, aby za ten dar, który w nas jest przez wiele osób, od wielu dzięki były za nas czynione. (Przez wiele osób. Chciałbym, żebyście się za mną modlili i dziękowali Bogu, aby za otrzymane dobrodziejstwa nie ja sam tylko, ale wielu ze mną należne dzięki oddawali dawcy dóbr wszelkich — Dar. Dobrodziejstwo.
Patrz Wujka.)

12Abowiem ta jest pochwała nasza, świadectwo sumnienia naszego: iż w prostości serca i szczerości Bożej, a nie w mądrości cielesnej, ale w łasce Bożej obcowaliśmy na tym świecie, a nawięcej u was. (Albowiem ta jest pochwała nasza. To z czego się chlubię i w czem pokładam ufność przed Bogiem, jest świadectwo sumienia mojego. I dla tego mam nadzieję wybawienia Bożego od klęski ucisków, które mi jeszcze grożą, gdyż mam dobre poczucie o sobie, i z tego się chlubić mogę przed wami. — I w prostości serca.
Powiada, iż jego sumienie świadczy mu, że z prostotą, prawością i szczerością ducha we wszystkiem postępował.—Szczerości Bożej. Jaką, Bóg przyjmuje, powiada Teofilaktus.—Nie w mądrości cielesnej. Nie zaufany w mądrości i wymowie ludzkiej, lecz wsparty łaską Ducha Świętego.—Obcowaliśmy. Każąc i opowiadając Ewangelią)

13Bo nie insze piszemy wam, niżli któreście czytali i poznali. A nadzieję mam, iż aż do końca poznacie, (Bo nie insze piszemy. Nie są to rzeczy próżne, które piszę o prawem i szczerem obcowaniu mojem u was; wy sami świadkami moimi jesteście. — A nadzieję
mam , iż aż do końca poznacie. Mam nadzieję, iż ten sposób życia zachowam aż do ostatniego tchnienia mojego)

14jakoście też poznali nas po części, iż jesteśmy pochwałą waszą, jako i wy naszą, w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. ( Po części. Mówi po części przez skromność. Albo tak że przymawia Koryntczykom , iż zbytecznie nastawiając ucha nieprzyjaciołom i potwarcom Pawłowym, niedość dobrze myślili o jego apostolstwie. — Iż jesteśmy pochwałą waszą. Że takiego macie Apostoła. — Jako i naszą. Jako się i my chlubimy, że pozyskaliśmy was Chrystusowi. — W dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. W dzień sądu. A zatem oznacza Apostoł, iż przyczyną jego chluby z Koryntczyków , i Koryntczyków z niego, nie jest sąd ludzki: ale że tylko z sądu Chrystusowego obu stronom chlubić się należy)

15I z tą ufnością chciałem był iść do was pierwej, abyście wtórą łaskę mieli, (I z tą ufnością. Na tej nadziei oparty, iż lepiej poznacie z jaką gorliwością i szczerością z wami postępuję, i że więcej postąpicie w stałości, w wierze i cnotach chrześciańskich. — Pierwej. Przedtem . — Abyście wtórą łaskę mieli. Pierwsze dobrodziejstwo i pierwszą łaskę odebrali byli, gdy przyjęli wiarę skutkiem opowiadania S. Pawła ; drugiem zas dobrodziejstwem było drugie przyjście tegoż S. Pawła do Koryntu.)

16i przez was przejść do Macedonijej, i zasię z Macedonijej przyść do was, i od was być doprowadzon do Żydowskiej ziemie. (Przez was przyjść do Macedonii. To jest po drodze, aby znowu przyjść do was, i dłużej u was pozostać. Jest to samo, co powiada w liście poprzedzającym, roz. 16, 5, iż on przyjdzie do nich, jak skoro przejdzie Macedonią; tu zaś więcej dodaje, że on nawet w drodze do Macedonii chciał ich powitać.—Być doprowadzon do Zydowskiej ziemie. Patrz , co się rzekło I.Kor, 16, 6.

17Gdym tedy to chciał, izalim użył lekkomyślności? Abo co myślę, według ciała myślę, aby u mnie było JEST i NIE? (Gdym tedy to chciał. To jest przyjść do was, ale
tego nie u czyniłem,— Izalim użył lekkomyślności? Czyż byłem lekkomyślnym i niestałym.—Albo co myślę. Rozważam, stanowię.— Według ciała myślę, Według ciała myśleć, jest to myśleć obyczajem ludzi cielesnych, to jest, w myślach i usiłowaniach swoich powodować się jakiem kolwiek uczuciem cielesnem, jako to chciwości, dumy albo osiągnięcia tej lub owej korzyści doczesnej. — Aby u mnie było jest i nie. Abym w obietnicach był niestałym i zawodnym.)

18Ale wierny Bóg, iż mowa nasza, która była do was, nie jest w niej JEST i NIE. (Ale wierny Bóg . Świadczę, iż Bóg je st prawdziwym: albo, wie Bóg, który jest wiernym i prawdziwym świadkiem, iż ja nie chciałem zawodzić. — Nie jest w niej. W mowie, która poprzedziła.— Jest i nie. Twierdzenie i przeczenie, to jest abym zmienił i zaprzeczył temu, com obiecał. Patrz Wujka .)

19Abowiem Syn Boży, Jezus Chrystus, który między wami przez nas był przepowiadany, przez mię i Sylwana, i Tymoteusza, nie był JEST i NIE: ale JEST w nim było. (Albowiem Syn Boży . Nauka i opowiadanie moje o Chrystusie Synu Bożym.— Nie był Jest i Nie . Różne, niestałe i sobie przeciwne.—Ale Jest w  nim było. Było twierdzenie stałe; gdyż to samo zawsze o Chrystusie twierdziłem i nauczałem.)

20Bo ile obietnic Bożych są, w nim JEST; przetoż i przezeń Amen Bogu ku chwale naszej. (Bo ile obietnic Bożych są. Wszystkie obietnice Boże, jakie tylko wam ogłaszaliśmy.— W nim jest. W Chrystusie są jest; są ważne i niezmienne, i w nim się spełniają .—Przezeń Amen . Przez niego prawda , czyli są obietnicami prawdziwemi.— Bogu ku chwale. Zamiast ku chwale Bożej.— Naszej. W greckim jest przez nas, przez naszę posługę, którzy, gdy opowiadamy Ewangelią, nie możemy być pomawianymi o kłamstwo lub fałsz)

21A który nas potwierdza z wami w Chrystusie i który nas pomazał, Bóg: (A który nas potwierdza. Który nas czyni stałymi w obietnicach, ten jest, który też nas potwierdza i umacnia przez sakrament bierzmowania.—Który nas pomazał. Chryzmem w tymże sakramencie.

22który też zapieczętował nas i dał zadatek Ducha w sercach naszych. (Zapieczętował nas. Naznaczył znakiem krzyża na czole przez biskupa, i charakterem wyrytym na duszy.— I dał zadatek Ducha . I dał Ducha Św., którego przyjmując, odbieramy zadatek żywota wiecznego. Patrz Wujka .)

23A ja świadkiem wzywam Boga na duszę moję, iż folgując wam, nie przyszedłem więcej do Koryntu: (Świadkiem wzywam Boga. Przysięgam na Boga. Na duszę moję. Jakby rzekł; Niech mię Bóg zatraci, jeśli kłamię. Iż folgując wam nie przyszedłem więcej
do Koryntu . Dla tego nie przyszedłem do Koryntu, żeby wam pofolgować: przyszedłbym bowiem jako mściciel za te wszystkie niegodziwości, których się’ wielu z was dopuszczało.) 

24nie że panujemy wierze waszej, ale jesteśmy pomocniki wesela waszego – abowiem wiarą stoicie. ( Nie że panujemy wierze naszej. Nie powiedziałem, folgując wam, dla tego żebyśmy nad wami przez wiarę mieli panować, to jest, z powodu wiary
waszej, którejście się od nas nauczyli; jakbyśmy ja i moi spółtowarzysze z powodu tej wiary chcieli sobie przywłaszczyć jakie prawo i władzę nad wami, na podobieństwo
tej jaką mają panowie ziemscy. Panować, tu zamiast używać władzy dla popisu i jej nadużywać dla swojej prywatnej korzyści.— Ale jesteśmy pomocniki wesela waszego. Ale że spoinie usiłujemy przyczyniać wam radości i pociechy — Albowiem wiarą stoicie. Nie mam nic do poprawienia w wierze waszej, ale tylko w obyczajach, a ponieważ jesteście wiernymi, nie będę was przeto rozkazująco karcił, ale przez powolne napomnienie w tym liście postaram się was naprawić. P. Wujka.)

 

Wykłady trudniejszych miejsc X. J. Wujka

5.— Utrapienie Chrystusowe. Wszystkie utrapienia wiernych zową się utrapienia Pana Chrystusowe: nie tylko przeto, że je dla Chrystusa cierpią- ale iż tak jest wielkie złączenie i unia między Chrystusem głową, a każdym żywym członkiem tegoż ciała, który jest Kościoł jego: iż cokolwiek cierpi który członek, to jakoby też-głowa cierpiała. Jako i z drugiej strony, cokolwiek dobrego który wierny czyni, albo jemu czynią: tak to jest Bogu wdzięczno, jakby samemu Chrystusowi albo od samego Chrystusa uczyniono było. Co gdyby uważyli odszczepieńcy, nie dziwowaliby się temu, że katolikowie o zasługach i dosyć uczynieniu świętych tak wiele trzymają.

11.Modlitwą za nami. Jeśli Paweł prosi ludzi o modlitwę, bez ubliżenia pośrednictwa Pan a Chrystusowego, nadzieje którą miał ku Panu Bogu: czemuż odszczepieńcy mówią, żeby prośby nasze o przyczynę świętych co ujmowały, albo pośrednictwu Chrystusowemu, albo ufności naszej ku Panu Bogu? Jakoby albo większa zelżywość była Bogu, prosić o modlitwę świętych w niebie, niźli ludzi grzesznych na ziemi: albo ważniejsza była przyczyna ludzi, jeszcze tu żywiących, niźli przyjaciół Bożych już z Chrystusem w niebie królujących.

I8. Jest i nie jest. Nie był Paweł S. w nauce swej odmienny, jako Luter, którego nauki przeciwne o wszystkich artykułach wiary od katolików są zebrane: ani jako uczniowie jego, o których jeden zacny człowiek skoro z przodku mówił iż wiem co teraz wierzą: ale nie wiem co przyszłego roku wierzyć będą.

22. Który też naznaczył nas. Z tego miejsca i ze dwu innych temu podobnych, dowodzą święci Doktorowie, iż chrzest św. nie tylko łaskę daje, ale też duszę ochrzczonego pieczętuje niejakim znakiem i piątnem duchownem które nigdy zgładzone być nie może. I przetoż chrzest raz przyjęty nie ma być powtórzony: jako i bierzmowanie i kapłaństwo, które także jako i chrzest, cechę albo piątno na duszy zostawują. (Concil. Florent. et Trident. I, 13. Eph. 4, 30. I. Piotr 5, 3).

24. Nie iżebyśmy panowali wierze waszej. Gwałtowne, pyszne i niebaczne panowanie przełożonych swymi, i nad wiarą ich, tak tu jako i na innych miejscach Pisma ś. jest zakazane. Nie iżby”przełożeni kościelni mieli każdemu dopuścić wierzyć jako kto chce: i nie mieli mocy swej używać naprzeciw nieposłusznym, i heretyków nie karać i nie przymuszać ich, aby wiarę raz przyjętą Bogu i Kościołowi zachowali. Jako czynił Piotr S. i sam Paweł. Bo acz sam Bóg jest Panem, dawcą i sprawcą wiary: wszakże i pasterze są pomocnicy i spółrobotnicy jego. Bo wiara z słuchania słowa Bożego pochodzi, które ci opowiadają. (Mat. 20, 25. Mar 10 42. Luk. 22, 25, Dzieje 5, 4. I. Kor. 5, 5. II. Kor. 10, 4. I. Timot. 10. Tit. 1, 11).

 


BIBLIA ŁACIŃSKO -POLSKA CZYLI PISMO ŚWIĘTE STAREGO I NOWEGO TESTAMENTU PODŁUG TEKSTU ŁACIŃSKIEGO WULGATY I PRZEKŁADU POLSKIEGO X. JAKÓBA WUJKA T. J. Z KOMENTARZEM MENOCHIUSZA T. J. Tom IV, Wilno. 1907r.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s