Nauka Katolicka

I List Św. Pawła do Koryntian – z objaśnieniami cz.II

ROZDZIAŁ 2

O mądrości ludzkiej i Boskiej

1 A ja, gdym przyszedł do was, bracia, przyszedłem nie z wyniosłością mowy abo mądrości, opowiadając wam świadectwo Chrystusowe. (Nie z wyniosłością mowy. Przez cobym chciał okazać własną mądrość. — Świadectwo Chrystusowe. Ewangelią, która jest świadectwem Chrystusowem; albowiem w niej są wyrażone i stwierdzone tajemnice Boskiej mądrości i chwały.

2 Abowiem nie rozumiałem, żebym miał co umieć między wami, jedno Jezusa Chrystusa, i tego ukrzyżowanego. (Albowiem nie rozumiałem żebym miał co umieć. Miałem za nic wszelką inną naukę, oprócz Jezusa ukrzyżowanego, i dla tego tak się sprawowałem, jakbym żadnej innej był nie świadom)

3 I byłem ja ze mdłością i z bojaźnią, i ze drżeniem wielkim u was, innej był nie świadom. ( Ze mdłością. W ucisku i prześladowaniu. Albo raczej sens jest: Z wielką skromnością i pokorą chrześciańską. — Z bojaźnią i ze drżeniem . Towarzyszami prawdziwej pokory i skromności.)

4 a mowa moja i przepowiadanie moje nie w przyłudzających mądrości ludzkiej słowiech, ale w okazaniu ducha i mocy,A mowa moja. Której używałem w opowiadaniu Ewangelii. — Nie w przyłudzających. Nie była w słowach wyszukanych ludzkiej mądrości w celu przyłudzenia; w tych bowiem celowali i przewyższali S. Pawła mówcy i filozofowie Koryntu. — Ale w okazaniu ducha i mocy. Ale się opierała na prawdziwych i mocnych wywodach, które wystawując rzecz jasno i pewno, tem samem łatwo wykazywały duchowną i Boską potęgę i mądrość. Albo sens jest, iż tak postępował S. Paweł, że okazywał ducha, to jest wielką gorliwość i uczucie miłości, złączone z mądrością chrześciańską, i to co mówił potwierdzał mocą, to jest cudami.)

5 aby wiara wasza nie była w mądrości ludzkiej, ale w mocy Bożej. (Nie była w mądrości ludzkiej. Nie opierała się na mądrości ludzkiej, i jej się nie przypisywało wasze nawrócenie.— Ale w mocy Bożej. Ale się gruntowało na potędze i skuteczności słowa Bożego i Ewangelii.)

6 A powiadamy mądrość między doskonałymi. A mądrość nie wieku tego ani książąt wieku tego, którzy się każą; ( A powiadamy mądrość. Podajemy i uczymy głębszych i
wyższych tajemnic wiary.—Między doskonałymi. Doskonałym, to jest tym, którzy więcej postąpili, i są zdolniejszymi do przyjęcia tak wzniosłej nauki. Nie wieku tego. Nie ludzką. — Książąt wieku tego. Wniesioną przez szatanów, którzy są ksążętami tych ciemności, Albo przez książąt tego wieku rozumie ludzi, którzy się odznaczają mądrością, bogactwami, albo potęgą. — Którzy się każą. Przechodzą i nikną.)

7 ale powiadamy mądrość Bożą w tajemnicy, która zakryta jest, którą Bóg przeznaczył przed wieki ku chwale naszej. (Ale powiadamy mądrość Bożą w tajemnicy. Skrycie i wobec niewielu, to jest tych, którzy już zrobili postęp, wypowiadamy tę mądrość skrytą i głęboką. — Którą Bóg przeznaczył przed wieki. Którą mądrość, to jest, które zamiary mądrości swojej Bóg od wieków przeznaczył’ i postanowił wykonać w czasie, żeby nas przez nie przywieść do chwały przysposobienia za synów.

8 Której żaden z książąt wieku tego nie poznał: bo gdyby byli poznali, nigdy by byli Pana chwały nie ukrzyżowali.(Której, Chwały. — Z książąt wieku tego. Piłat, Annasz, Kaifasz i inni z książąt żydowskich, — Bo gdyby byli poznali, Boską mądrość albo chwałę, i jej przeznaczenie przez Chrystusa. — Nigdyby byli Pana chwały nie ukrzyżowali.  Chrystusa, przez którego zasługi nam jest od wieków przeznaczoną i przygotowaną ta chwała.

9 Ale jako jest napisano: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, i w serce człowiecze nie wstąpiło, co nagotował Bóg tym, którzy go miłują.(Ale. Zakrytą była przed nimi ta chwała. — Jako jest napisano. Izai. 64, 4.—I w serce człowiecze nie wstąpiło. Nie przyszło na myśl człowiekowi)

10 Lecz nam Bóg objawił przez Ducha swojego. Abowiem Duch wszytko wypatruje, i głębokości Boże. (Lecz nam Bóg objawił. O której byśmy także nic nie wiedzieli, gdyby Bóg nie objawił był nam przez Ducha S ; ten jest bowiem Duch Święty, którego, powiada
Pan do Apostołów, Jan. 14, 26, pośle Ojciec w imię moje, on was wszystkiego nauczy. — Wypatruje. Przenika i dokonywa. — Głębokości Boże. Najskrytsze tajemnice Boże.)

11 Bo któż z ludzi wie, co jest człowieczego, jedno duch człowieczy, który w nim jest? Także też, co jest Bożego, nikt nie wie, jedno Duch Boży. (Bo któż z ludzi wie co jest człowieczego? Jako te rzeczy, które są ukryte w myśli ludzkiej, poznaje duch, to jest umysł i rozum , który jest wewnątrz człowieka; tak te rzeczy, które są w Bogu i należą do jego natury lub opatrzności, i t. d., zna Duch S., który ma tęż naturę i poznanie z Bogiem. Patrz Wujka)

12 A my nie wzięliśmy ducha tego świata, ale ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, co nam od Boga jest darowano. (A my nie wzięliśmy ducha tego świata . Nie jesteśmy napojeni mądrością światową.’— Abyśmy wiedzieli, co nam od Boga jest darowano. Ten Duch objawia nam, które i jak wielkie są dobra darowane nam od Boga, a mianowicie tak wielkie, jakich ani oko widziało, ani ucho słyszało, i t. d. Patrz Wujka .

13 Co też opowiadamy nie przez uczone słowa ludzkiej mądrości, ale przez naukę Ducha, duchownym duchowne rzeczy przystosując. (Nie przez uczone. Nie używając słów sztucznie ułożonych, ani wymowy zaprawionej ludzką mądrością .— Ale przez naukę Ducha . Ale używając mowy, którą podaje Duch Ś. — Duchownym duchowne rzeczy przystosując. Rzeczy duchowne tłumacząc sposobem duchownym i do wyłuszczenia tajemnic przystosowując odpowiednią mowę.)

14 A człowiek cielesny nie pojmuje tego, co jest Ducha Bożego: abowiem głupstwem jemu jest i nie może rozumieć, iż duchownie bywa rozsądzon. (A człowiek cielesny. Który się tylko trzyma zmysłów i przyrodzonego światła rozumu. —Albowiem głupstwem jemu jest Wydają się mu niedorzecznemi i sprzecznemi z rozumem. — Duchownie bywa rozsądzon. Iż należy badać, roztrząsać i osądzać rozumem i światłem wiary.)

15 Lecz duchowny rozsądza wszytko, a sam od żadnego nie bywa rozsądzon. (Lecz duchowny rozsądza, rozpoznawa i wyrozumiewa wszystko za pomocą światła wiary. — A sam od żadnego nie bywa rozsądzon. To jest od takiego, który nie jest- duchownym; żaden bowiem, który nie poddał rozumu pod posłuszeństwo wiary, i nie został oświecony tem nadprzyrodzonem światłem, nie może sprawiedliwie sądzić o nauce, którą podają ludzie duchowni, to jest, wierni uczęstniczący w światłości niebieskiej. Patrz Wujka)

16 Abowiem któż poznał umysł Pański, który by go nauczył? Lecz my umysł Chrystusów mamy. (Albowiem któż poznał umysł Pański? Albowiem któż ludzkiemi tylko siłami poznał zamiary Boże? — Któryby go nauczył. Syryjski, aby go nauczył. — Umysł Chrystusów . Myśl i rozumienie, to jest z jego objawienia.)

 

Wykład X . J . Wujka .— R o z . 2.

w. 11 . Jedno duch człowieczy. Żaden człowiek myśli drugiego człowieka z przyrodzenia wiedzieć nie może. Wszakże Pan Bóg prorokom i innym świętym jeszcze w tym żywocie nadprzyrodzenie daje moc poznania skrytości ludzkich. Jako dał Piotrow i poznać zdradę Ananiasza i Sapkiry , Elizeszowi zdradę sługi swego, w niebytności swej popełnioną: i wiedzieć tajemne rady w komorze Syryjskiego króla zamknione przeciw Izraelczykom: a nawet, jako daje wszystkim aniołom świętym (ile przystoi naszym potrzebom , i chwale ich niebieskiej) rozumieć nie tylko głośne modlitwy nasze, ale i wnętrzną pokutę i zadanie nasze. (Dzieje 5, 3. IV. Król. 5, 26. IV . Król. 6, 12).

12. Jedno Duch Boży . Temi słowy nie wyłączać Syna od poznania boskich rzeczy. Jako i onemi nie wyłącza Ducha, kędy mówi: Żaden nie zna Syna jedno Ojciec, i Ojca nikt nie zna jedno Syn. Bo taka jest jedność person Boskich, że gdy mianują jednę, druga się w niej rozumie: wyjąwszy same własności person. Zkąd też mamy, że Duch S. jest prawym Bogiem. Bo naprzód doskonale zna Boga, albo rzeczy boskie: czemu żaden rozum stworzony sprostać nie może. Ktemu jako duch ludzki zna to, co jest w człowiecze, przeto że jest wnętrzny i spółistny człowiekowi: tak też Duch Boży znając boskie rzeczy, musi być wnętrzny i spółistny Bogu: co nie może być dano stworzeniu. (Mat. 11 , 27).

15. Duchowny rozsądza wszystko . Jako cielesny człowiek nie pojmuje rzeczy boskich, ale tylko sądzić może o ziemskich: tak duchowny człowiek w Kościele powszechnym rozsądza wzystkie rzeczy tak duchowne jako i świeckie, tak niebieskie jak o i ziemskie, tak Boskie jako i ludzkie, wszakże nie wszystkie Boskie. A sam od żadnego nie bywa rozsądzony. Nie od wiernych, bo się z nimi zgadza: ani od niewiernych, bo ci nie rozumieją rzeczy duchownych. Wszakże nie idzie za tem, żeby duchowny człowiek, i z nauką i z rozumem swym, nie miał być poddany kościołowi i przełożonym jego, gdyż i Paweł ś. naukę swą, którą był wziął od Boga. (to jest od Chrystusa, jako sam powiada) nie od ludzi, poddał rozsądkowi inszych Apostołów. (I. K or. 2, 14. Galat. 1, 7. Galat. 2, 2.)

 


BIBLIA ŁACIŃSKO -POLSKA CZYLI PISMO ŚWIĘTE STAREGO I NOWEGO TESTAMENTU PODŁUG TEKSTU ŁACIŃSKIEGO WULGATY I PRZEKŁADU POLSKIEGO X. JAKÓBA WUJKA T. J. Z KOMENTARZEM MENOCHIUSZA T. J. Tom IV, Wilno. 1907r.

[Oprac. A.S]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s