Nauka Katolicka

List św. Pawła do Efezjan – Z objaśnieniami cz. II

Abowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę (i to nie z was, bo dar Boży jest), nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.

ROZDZIAŁ 2

O równej łasce Chrystusowej okazanej poganom i żydom w ich podźwignięciu z upadku, i t. d

1I was, którzyście byli umarli przez występki i grzechy wasze (I was którzyście byli umarli przez występki. Gdyście byli pozbawieni życia łaski przez grzechy i występki
wasze. Dodać należy: Współożywił z Chrystusem, społem wskrzesił i posadził w niebie)

2(w którycheście niekiedy chodzili wedle wieku świata tego, według książęcia władzy powietrza tego, Ducha, który teraz moc pokazuje w synach niewierności), (Chodzili. Zostawaliście. — Wedle wieku świata tego. Wedle zwyczaju ludzi zmysłowych, żyjących na tym świecie, który cały w złem leży, jak się mówi I. Jan. 5,19.— Według książęcia władzy powietrza tego. Według pobudzenia,, poduszczenia, woli czarta, który jest książęciem władzy tego powietrza, któremu dana władza w powietrzu. — Który teraz moc pokazuje w synach niewierności. Który to książę tego świata jest duchem, i ma dziwną moc do nakłonienia, gdzie chce synów upornych i niewierzących.—Niewierności. Nieposłuszeństwa.)

3między którymi i my wszyscy obcowaliśmy niekiedy w pożądliwościach ciała naszego, czyniąc wolą ciała i myśli, i byliśmy z przyrodzenia synmi gniewu jako i drudzy. (My wszyscy obcowaliśmy. My wszyscy, tak Żydzi jak Grecy, przed przyjściem do Chrystusa, przepędzaliśmy życie w grzechach i wykroczeniach.—Czyniącwolą ciała i myśli. Dogadzając i służąc nie zachceniom rozumu, ale zmysłów.—Byliśmy z przyrodzenia. Przez skażenie i złe skłonności naszej natury, takeśmy byli oddani ciału i namiętności, żeśmy byli synami gniewu.—Synami gniewu. Godnymi, albo przedmiotem gniewu i zemsty Bożej. Tak wedle ducha wyrażenia hebrajskiego, godny śmierci, zowie się synem śmierci.—Jako i drudzy. Jak i wszyscy inni śmiertelni.)

4Lecz Bóg (który jest bogatym w miłosierdziu) dla zbytniej miłości swojej, którą nas umiłował, (Który jest bogatym w miłosierdziu. Który obfituje w miłosierdzie; który jest nad wyraz miłosiernym.—Zbytniej. Wielkiej, niewypowiedzianej.)

5i gdyśmy byli umarłymi przez grzechy, ożywił nas społem w Chrystusie (którego łaską jesteście zbawieni) (Ożywił nas społem w Chrystusie. Na podobieństwo Chrystusa, obdarzył nas wspólnem z nim życiem duchownem.— W Chrystuse. Z Chrystusem, albo na wzór Chrystusa)

6i wzbudził pospołu, i wespołek posadził na niebiesiech w Chrystusie Jezusie, (I wzbudził pospołu, i współek posadził. Mówi się, iż Chrystus nas podniósł do nieba, i tam umieścił, i posadził przez nadzieję, pragnienie, dążenie i życie niebieskie, przez które w rzeczy samej podniesie nas po śmierci do nieba, i z sobą posadzi; albowiem posadził, w
części oznacza rzecz przeszłą, w części zaś przyszłą,)

7aby okazał w nadchodzących wiekach obfite bogactwa łaski swojej, w dobrotliwości przeciwko nam w Chrystusie Jezusie. (W nadchodzących wiekach. W następnych czasach. — Obfite bogactwa łaski swojej. Wysoką i niezmierną dobroć swoję, i żeby przez jej oznajmienie, odbierał on chwałę.— W dobrotliwości. Przez dobrotliwość, którą okazał.— Przeciwko nam. Względem nas.— W Chrystusie. Przez Chrystusa.)

8Abowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę (i to nie z was, bo dar Boży jest), (Albowiem łaską jesteście zbawieni. Darmo usprawiedliwieni jesteście, albo za pomocą łaski Boskiej. P .W .— I to nie z was. Albowiem chociaż dobrowolnie się zgadzamy na oświecenie Boże, jednak to dobrowolne zgodzenie się, jakkolwiek jest naszem, jest także razem darem Bożym, i nie daje się nam wskutek poprzedzających zasług, ale z hojnej i dobrowolnej szczodrobliwości Bożej.)

9nie z uczynków, aby się kto nie chlubił. (Aby się kto nie chlubił. Że przez swoje uczynki zasłużył i dostąpił sprawiedliwości i zbawienia. P. W.)

10Abowiem stworzeniem jego jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie na uczynki dobre, które przedtym Bóg zgotował, abyśmy w nich chodzili. (Albowiem stworzeniem jego jesteśmy. Daje przyczynę, dla czego nikomu chlubić się nie należy; gdyż jako nic zgoła nie poprzedziło stworzenia człowieka, jedno prosta i niezasłużona wola Boża uformowania ciała, i utworzenia duszy z niczego, tak i usprawiedliwienia, które jest jakby drugiem stworzeniem, nie poprzedza żadna zgoła zasługa — W Chrystusie Jezusie. Przez Chrystusa odkupiciela naszego. — Na uczynki dobre. Do czynienia dobrych uczynków. P. W. — Które przedtem Bóg zgotował, abyśmy w nich chodzili. Które Bóg od wieków w swoich zamiarach przygotował, abyśmy je wykonywali)

11Przetoż pamiętajcie, żeście niekiedy wy, Pogani w ciele, którzy nazwani jesteście odrzezkiem od tego, które zowią obrzezaniem na ciele rękoma uczynionym, (Przetoż. Żebyście lepiej zrozumieli wielkość dobrodziejstwa.— Niekiedy wy poganie w ciele. Niegdyś byliście poganami.— W ciele. To jest, żyliście cieleśnie. — Którzy nazwani jesteście odrzezkiem . Którzyście od tego ludu, u którego żyła znajomość i cześć jednego najwyższego Boga, byli ze wzgardą nazywani nieobrzezanymi, odrzezkami cielesnymi.— Od tego które zowią obrzezaniem . Od Żydów, którzy się nazywają obrzezanymi.)

12którzyście byli naonczas bez Chrystusa, oddaleni od obcowania z Izraelem i obcymi od testamentów obietnice, nadzieje nie mający i bez Boga na tym świecie. (Bez Chrystusa. Bez znajomości Chrystusa, bez jego prawa, łaski, religii.— Oddaleni od obcowania z Izraelem To jest, od stosunków społecznych z Izraelitami; surowo bowiem było to zabronionem Izraelitom , Deut. 7, 2: Nie weźmiesz z nimi przymierza . Tak mówiła Samarytank a , J a n . 4, 9: Bo Zydowie nie obcują z Samarytany .Obcemi od testamentów . To jest, od przymierza, które Bóg zawarł z Żydami. — Obietnice nadzieje nie e mający . Obietnicy przyjść mającego Messiasza, o którym nic zgoła nie słyszeli.— Bez Boga.  Albo dla tego, iż wielu z nich z poganizmu przeszło do ateizmu; albo że czcili nieme bałwany, i wtenczas szczególnie byli bez Boga, gdy wiele bogów sobie przybierali)

13A teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzyście niekiedy byli daleko, zstaliście się blisko we krwi Chrystusowej. (W Chrystusie Jezusie. Przez Chrystusa, Chrystusową
łaskę i dobrodziejstwo. — Którzyście niekiedy byli daleko. Od Boga, od nadziei obietnic, od obcowania z Izraelitami, i t. d. — Staliście się blisko. Zbliżyliście się nareszcie do Boga, przez krew Chrystusową; albo raczej sam Bóg zbliżył się do was, Iz. 46, 12: Słuchajcie mię
twardego serca, którzyście daleko od sprawiedliwości. Przybliżyłem sprawiedliwość moję, a nie oddali się, a zbawienie moje nie omieszka)

14Abowiem on jest pokojem naszym, który oboje jednym uczynił i śrzednią ścianę przegrody rozwalił, nieprzyjaźń w ciele swoim, (Albowiem on jest pokojem naszym . Gdyż zaprowadził pokój i zgodę naprzód pomiędzy nami i Bogiem; a potem pomiędzy dwóma nieprzyjaznymi ludami, t. j., Żydami i poganami.—Który oboje jednem uczynił. Oba ludy , żydowski i pogański zjednoczył w jednym Kościele. — Średnią ścianę przegrody rozwalił. Średnią ścianą dzielącą żydów od pogan, były wzajemne nieprzyjaźni, wzajem na pogarda i nienawiść. T e nieprzyjaźni i nienawiści obalił Chrystus w ciele swojem, umierając za jednych i drugich, i podając jednym i drugim wspólne prawo wzajemnej miłości.)

15i zakon przykazania wyrokami skaziwszy, aby dwu stworzył w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój, (Zakon przykazania wyrokami skaziwszy. Zdanie jest, iż prawo mojżeszowe, które się zasadzało na wyrokach, i dobrej woli tego, który je postanowił, na krzyżu zostało obalonem, i przegroda dzieląca dwa ludy zupełnie
zniszczoną. Albo wyrokami, t. j, przez inne wyroki, czyli prawo nowe. — Aby dwu stworzył w samym sobie. Aby dwa ludy, żydowski i pogański, jakby dwóch ludzi, wszczepić i wcielić do ciała swojego, to jest, Kościoła, którego on jest głową, i oba uczynił jakby nowym jakim człowiekiem, chodzącym w nowości ducha.— Czyniąc pokój. Między owymi dwoma ludami.)

16i pojednał obudwu w jednym ciele z Bogiem przez krzyż, umorzywszy nieprzyjaźni w samym sobie.

17I przyszedszy, opowiedział pokój wam, którzyście byli daleko, i pokój tym, którzy blisko, (I przyszedłszy. Chrystus na ten świat. — Opowiedział pokój wam . Ogłosił pokój.— Wam, którzyście byli daleko. Wam poganom, którzyście byli daleko od Chrystusa, Boga i zbawienia.— Tym którzy blisko. Żydom bliskim Boga przez jego znajomość i prawo, które ich utrzymywało przy czci Bożej.)

18abowiem przezeń mamy przystęp obój w jednym Duchu do Ojca. (Albowiem przezeń. Chrystusa naszego pojednawcę i pośrednika.—Obój. Tak żydzi jak i poganie.— W jednym duchu. Świętym, t. j., przez tegoż Ducha Ś., przewodnika.— Do Ojca. Do Boga Ojca, tak iż przyjęci od Niego do łaski, i uznani za synów, wołamy w modlitwie: Abba, Ojcze.)

19A przeto już nie jesteście goście i przychodnie, aleście mieszczanie z świętymi i domownicy Boży, (A przeto już nie jesteście. Jak byliście w poganizmie — Goście i przychodnie. Przychodniami i obcymi. — Aleście mieszczanie z świętymi. Współobywatelami świętych, t. j , przypisanymi wespół z nimi cło jednego i tego
samego miasta.— I domownicy Boży. To jest, wespół z nimi należycie do domu, którego gospodarzem jest Bóg.)

20wybudowani na fundamencie Apostołów i Proroków, gdzie głównym węgielnym kamieniem sam Jezus Chrystus: (Na fundamencie apostołów. P. W.— Gdzie głównym węgielnym kamieniem sam Jezus Chrystus. Stosuje słowa do miejsca u Iz, 28, 16: Oto ja założę w fundamenciech Sion kamień, kamień doświadczony, węgielny, kosztowny, i t. d.; i Psal. 117, 22; Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgła. Dla dwóch przyczyn nazywa się Chrystus kamieniem węgielnym. Pierwsza jest, z powodu trwałości i mocy; zwykle bowiem na węgłach budowy kładą się kamienie najtrwalsze. Druga, że jak kamień węgielny spaja i łączy dwie ściany, tak Chrystus łączy pomiędzy sobą dwa ludy pogański i żydowski, i na sobie je podtrzymuje.)

21na którym wszytko budowanie wywiedzione roście w kościół święty w Panu, (Na którym . Przez którego, t. j., Chrystusa. — Wszystko budowanie. Cała budowa, gmach.— Wywiedzione. Spojona, złożona.— Rośnie w kościół święty. W Kościół, który jest domem świętym, i świątynią Bożą. — W Panu. Przez Pana. Albo w Panu, t. j., Pański, abyście byli Kościołem świętym Pańskim.)

22na którym też i wy pospołu budujecie się na mieszkanie Boże w Duchu. (Na którym. Przez którego, Chrystusa. Albo w którym Kościele.—I wy pospołu budujecie się na mieszkanie Boże. Wy razem z innymi chrześcianami zostaliście wprowadzeni do tej budowy, abyście byli kamieniami i częściami tego Kościoła, i żeby ten Kościoł zawsze się
wyżej wznosił, i stał się wielką świątynią Bożą.— W Duchu. Przez Ducha S., który swoją łaską i miłością, jakby cementem was łączy, spaja i utrzymuje.)

 

Wykład X . J. Wujka

8. Albowiem łaską jesteście zbawieni. Pierwsze nasze usprawiedliwienie jest z szczerej łaski Bożej, a nie z żadnych zasług naszych: iż żaden nasz uczynek, przed usprawiedliwieniem naszem, nie mógł zasłużyć ani otrzymać daru usprawiedliwienia. A przez wiarę mówi: iż ona jest początkiem i fundamentem ludzkiego zbawienia, i jakoby korzeń wszystkiego usprawiedliwienia; bez której nie jest rzecz podobna Bogu się podobać. (Hebr. 11, 6). . . . , .

9. Nie z uczynków. Rozumiej, uprzedzających wiarę. Nie iżby nie chciał nas Bóg zbawić przez uczynki; ale iż żaden z uczynków, jedno przez wiarę i z wiarą zbawion być nie może. Tak to miejsce greccy i łacińscy Doktorowie wykładają. Nie z uczynków, prawi, (mówi Augustyn ś.) jakoby twoich, z ciebie samego tobie uczynionych: ale jako z tych, w których cię Bóg stworzył przez nowe odrodzenie. (August, de grat. et lib. arbit. cap. 8).

10. Stworzeni na uczynki dobre. Aby kto nie mniemał, żeby Paweł odrzucał uczynki nie tylko uprzedzające wiarę, ale i z wiary pochodzące, pokazuje, iż po przyjęciu wiary uczynki są potrzebne, tak do dalszego usprawiedliwienia, jako i dla zbawienia, które, prawi, Bóg nagotował, abyśmy w nich chodzili, t. j. abyśmy je czynili. Cóż tedy (mówi Augustyn ś.), izali my dobrze nie czynimy? Owszem czynimy, ale przez niego w nas czyniącego. (August. Chrysost. Photius. August, in Psal. 114).

20. Na fundamencie Apostołów . Oto masz przeciw odszczepieńcom, iż choć Pan Chrystus jest pierwszym iundamentem Kościoła swojego, wszakże i Apostołowie i Prorocy są też fundamentem po Chrystusie, na których się buduje Kościoł jego. Cóż tedy za dziw, iż Pan Chrystus na Piotrze Kościół swój buduje? Albo iż Piotr pod Chrystusem jest też głową Kościoła jego? (Objaw. 21, 14).

 


BIBLIA ŁACIŃSKO -POLSKA CZYLI PISMO ŚWIĘTE STAREGO I NOWEGO TESTAMENTU PODŁUG TEKSTU ŁACIŃSKIEGO WULGATY I PRZEKŁADU POLSKIEGO X. JAKÓBA WUJKA T. J. Z KOMENTARZEM MENOCHIUSZA T. J. Tom IV, Wilno. 1907r.

O autorze A. Szaroleta

Zdrowa nauka Kościoła przeciw baśniom modernistów: „Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom.” (2 Tym. 4:3-4)

0 komentarzy dotyczących “List św. Pawła do Efezjan – Z objaśnieniami cz. II

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: