Nauka Katolicka

List św. Pawła do Galatów – Z objaśnieniami cz. III

ROZDZIAŁ 3

O usprawiedliwienia pochodzącem z wiary, nie zaś z uczynków prawa Mojżeszowego.

1O głupi Galatowie, któż was omamił, abyście prawdzie nie byli posłuszni, przed których oczyma Jezus Chrystus przedtym opisany jest między wami ukrzyżowany? (Głupi. Nie mówi tego z gniewu i nienawiści,  ale z gorliwości i miłości. Patrz Wujka.— Opisany jest. W greckim, napisany jest przed oczami waszemi,albo odmalowany; sens jest: Chrystus jakby odmalowany, wiszącym na krzyżu przedstawiony jest wam przez moje opowiadanie; i na niego przez wiarę patrzycie, jakby był wpośród was obecnym i postawionym przed oczami waszemi. Albo należy brać te słowa po prostu, jak brzmią, jakby rzekł: Kto was omamił, abyście odstąpili od prawdy, gdy jeszcze tak świeża jest pamięć Chrystusa ukrzyżowanego, który niedawno w tym naszym wieku, a może nawet w obecności niektórych z was, został na krzyż przybity .— Między wami. Przed wami, w obecności waszej.)

2Tego się tylko od was chcę nauczyć: z uczynków zakonnych wzięliście Ducha czyli z słuchania wiary? (Tego się tylko od was chcę nauczyć. To jedno mnie tylko odpowiedźcie. — Z uczynków zakonnych wzięliście Ducha . Ducha Ś., którego wzięli w darach jego; jakby rzekł; Zkąd, o Galatowie, wzięliście Ducha łaski, sprawiedliwości i dar Ducha S.? Rzecz jasna, iż nie z obrzezania i uczynków prawa, ale ze słuchania wiary, to jest, we chrzcie Chrystusowym, nie przedtem. Patrz Wujka.— Z słuchania wiary. Z opowiadania wiary, któreście słyszeli; albo ze słuchania, przez które słyszeliście o wierze, i jej byliście posłusznymi. A więc głupio czynicie, gdy od wiary Chrystusowej do prawa Mojżeszowego przejść chcecie)

3Takeście głupi, że począwszy duchem, teraz ciałem bywacie wykonani? (Ze począwszy duchem. Począwszy żyć duchowną nauką Chrystusa, chrztem, sakramentami, duchownemi łaskami od niego otrzymanemi, życiem i postępowaniem duchownem.— Ciałem bywacie wykonani. Kończycie obrzezaniem i innemi cielesnemi ceremoniami prawa)

4Takżeście wiele cierpieli darmo? Jeśli jednak darmo! (Takżeście wiele cierpieli. Od niewiernych dla wiary Chrystusowej.— Darmo. To jest, jeśli od niej przechodzicie do Mojżesza.—Jeśli jednak darmo. Gdyby tylko to było daremnem, a nie raczej z wielką waszą stratą i szkodą; albowiem wielką zaiste byłoby szkodą, cierpieć przeciwności za fałszywą wiarę)

5Który tedy wam dodawa Ducha i sprawuje mocy w was, z uczynkówli zakonu czyli z słuchania wiary? (Który tedy wam dodawa. To jest Bóg, albo Chrystus. — I sprawuje. Przez wewnętrzną swoję dzielność, moc i potęgę.—Mocy. Cuda. Z uczynków li zakonu, czyli z słuchania wiary? Jasna rzecz i wiecie z doświadczenia, że nie z prawa, ale z wiary, to jest, przez wiarę Chrystusową.)

6Jako napisano jest: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu ku sprawiedliwości. (Jako napisano jest, Gen. 15, 6. — Uwierzył Abraham Bogu. Abraham nie obrzezany i przed prawem odebrał ducha, i został usprawiedliwionym, nie z uczynków prawa, których jeszcze nie było, ale z wiary w przyszłego Messyasza; tak i wy z wiary Chrystusowej usprawiedliwienie bierzecie.— Poczytano mu ku sprawiedliwości. Przez to został usprawiedliwionym. Patrz, co się rzekło do Rzym. 4, 9.)

7Poznajcież tedy, iż którzy z wiary są, ci są synmi Abrahamowymi. (Poznajcież. W greckim, poznajecie, rozumiecie. — Którzy z wiary są. Wierni naśladujący wiary Abrahamowej— Ci są synmi Abrahamowemi. To jest, duchownymi, nie przez rodzenie, ale przez naśladowanie; a następnie do nich się odnosi błogosławieństwo, sprawiedliwość i zbawienie obiecane Abrahamowi)

8A upatrując Pismo, iż z wiary Bóg usprawiedliwia Pogany, przedtym opowiadało Abrahamowi: Iż będą błogosławione w tobie wszytkie narody. (A upatrując Pismo. Z daleka przewidując. — Opowiadało Abrahamowi. Z góry mu zapowiedziało i zwiastowało wesołą nowinę o przyszłem błogosławieństwie jego potomstwa, to jest, wiernych przez wiarę Chrystusową; jakby rzekł: A więc Ewangelia o Chrystusie, wierze, usprawiedliwieniu z wiary, nie jest rzeczą nową, ale znaną za czasów Abrahama Będą błogosławione w tobie wszystkie narody. W tobie, to jest, w nasieniu twojem, jak się pokazuje z Gen. 22, 17. co znaczy w Chrystusie, który się narodził z Abrahama; przez Chrystusa Syna twojego, i przez wiarę w niego, będą błogosławione wszystkie narody, to jest, zostaną usprawiedliwionymi, i staną się przyjaciółmi i synami Bożymi, oraz dziedzicami królestwa niebieskiego.)

9A tak którzy są z wiary, będą błogosławieni z wiernym Abrahamem. (Którzy są. z wiary. Wierni, naśladujący wiary Abrahamowej.— Będą błogosławieni z, wiernym Abrahamem. Będą usprawiedliwieni, i staną się uczęstnikami błogosławieństwa, które Bóg dał Abrahamowi, który uwierzył Bogu, i poczytano mu ku sprawiedliwości, ja k jest powiedziano w. 6)

10Abowiem którzykolwiek są z uczynków zakonu, pod przeklęctwem są. Bo napisano jest: Przeklęty każdy, który by nie trwał we wszytkim, co napisano w księgach zakonu, aby ono czynił.  (Albowiem którzykolwiek są z uczynków zakonu. Którzy się trzymają uczynków zakonu, i z nich oczekują usprawiedliwienia.—Pod przeklęctwem są. Tak dalece niedoznają obiecanego błogosławieństwa, że nawet są przedmiotem przeklęstwa i kary. — Bo napisano jest. Deut. 27, 26.— Przeklęty każdy któryby nie trwał. Dowod, którego używa apostoł, jest taki: kto jakiekolwiek prawo gwałci, jest przeklętym od prawa: otóż wszyscy, którzy są pod prawem, odłączeni od wiary i łaski Chrystusowej,- gwałcą prawo; a więc wszyscy którzy są pod prawem, są od niego przeklętymi. Pierwszą część tego sylogizmu potwierdza przytoczonemi słowami Deuteronomium. Drugą zaś przypuszcza jako pewną i wiadomą, a mianowicie, iż nikt bez wiary i łaski Chrystusowej nie może spełnić prawa Bożego)

11A iż przez zakon żaden nie bywa usprawiedliwion u Boga, jawno jest, iż sprawiedliwy z wiary żywie. (Przez zakon żaden nie bywa usprawiedliwion u Boga. Jakby rzekł: Już zaś jest rzeczą wiadomą, iż nikt przez zakon nie zostaje usprawiedliwionym u Boga, gdyż jest napisano u proroka: A sprawiedliwy z wiary swojej żyć będzie.— Sprawiedliwy z wiary żywie. Wyjęte to świadectwo z Habak. 2, 4. Patrz, co się rzekło Rzym. 1, 17. gdzieśmy to wytłumaczyli)

12A zakon nie jest z wiary, ale który by je czynił, w nich żyć będzie. (A zakon nie jest z wiary ? Prawo nie uczy, nie przynosi wiary i łaski do spełnienia prawa, dostąpienia usprawiedliwienia i życia świątobliwego. — Ale. Dodać należy: O prawie to tylko się mówi. — Któryby je czynił, w nich żyć będzie. Wyjęte to świadectwo z Ezech. 20, 11. i Lev. 18, 9. — Który je czynił. Rzeczy przepisane prawem .— W nich żyć będzie Nie będzie karanym śmiercią, którą praw o wymierza przestępcom . Będzie żył owem życiem, i będzie używał owych dóbr, które się obiecują zachowującym stare prawo, to jest obfitości dóbr doczesnych Patrz Wujka.)

13Chrystus nas wykupił od przeklęctwa zakonu, zstawszy się za nas przeklęctwem (abowiem napisano jest: Przeklęty każdy, który wisi na drzewie), (Chrystus nas wykupił od przeklęctwa zakonu . Wybawił nas od kary, którą prawo z przeklęstwem groziło, mówiąc: Przeklęty każdy , któryby nie trwał we wszystkiem, i t. d., wyż. w. 10. — Stawszy się za nas przeklęctwem. Wyświadczył zaś nam to Chrystus, gdy się sam stał za nas przeklęstwem , albowiem przeklęstwa rodu lndzkiego przeniósł Bóg na Chrystusa, to jest, żeby za nas podjął haniebną i przeklętą karę śmierci — Albowiem napisano jest. Deut. 21, 23.— Przeklęty każdy , który wisi na drzewie. Wytłumaczyliśmy to miejsce we w skazanym rozdziale Deut. w. 23)

14aby w Poganach zstało się błogosławieństwo Abrahamowe w Chrystusie Jezusie, abyśmy obietnicę Ducha wzięli przez wiarę. (Aby w poganach stało się błogosławieństwo Abrahamowe w Chrystusie Jezusie. Aby błogosławieństwo  obierane Abrahamowi przyszło do pogan, i w nich się wypełniło przez Jezusa Chrystusa. — Obietnicę Ducha . Ducha Świętego, który nas usprawiedliwia i poświęca, obiecanego synom Abrahamowym , to jest, wierzącym — Wzięli przez wiarę. Przez którą wierzymy w Chrystusa syna Abrahamowego, w którym Bóg postanowił i oznaczył to ubłogosławienie, mówiąc do Abrahama: W tobie, to jest, w nasieniu twojem, którem jest Chrystus, będą błogosławione wszystkie narody.)

15Bracia, (wedle człowieka mówię), wszak człowieczego testamentu utwierdzonego nikt nie odrzuca abo więcej stanawia. (Bracia , wedle człowieka mówię. Wedle zwyczaju przyjętego u ludzi mówię. W tej duchownej i Boskiej rzeczy używam przykładu ludzkiego i pospolitego, to jest, testamentu i tego, który czyni testament, żeby dowieść, iż my odziedziczyliśmy rzeczone błogosławieństwo Abrahamowe, nie przez prawo, ale przez wiarę Chrystusową, stosownie do przy mierza Bożego zawartego z Abrahamem , tak iż słusznie wstydzić się powinniście Galatowie, że więcej ufacie testamentom i umowom ludzkim, niż Boskim. — Testamentu utwierdzonego. Powagą utwierdzonego, który pospolicie zowiemy autentycznym. — Nikt nie odrzuca, albo więcej stanawia . To jest, nikt nie odmienia, i inaczej nie rozrząd za, jak jest rozporządzonem i postanowionem od tego, który czyni testament, to jest, nic nie przydaje, ani ujmuje.

16Abrahamowi opowiedziane są obietnice  nasieniu jego. Nie mówi: I nasieniom, jakoby w wielu, ale jako w jednym: I nasieniu twojemu, który jest Chrystus. (Abrahamowi opowiedziane są obietnice. Uczynione są obietnice, to jest, Gen. 22, 16, i dalej, gdzie się mówi: Ponieważeś uczynił tę rzecz, a nie sfolgowałeś synowi twoemu jednorodzonemu dla mnie, błogosławić ci będę, i t. cl., i błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemie. — Nie mówi: i nasieniom . Dowodzi apostoł, że to miejsce o Chrystusie brać należy, gdyż rzekł w liczbie pojedynczej, i nasieniu , nie zaś w mnogiej, i nasienom . A chociaż nasienie, wyraz jest zbiorowy, i często oznacza wszystkich potomków, niekiedy jednak pewną niejaką osobę, jako gdy się mówi, Gen. 21, 13: Aleć i syn a niewolnice rozmnożę w naród wielki, ponieważ nasieniem twoim jest, to jest, synem twoim. Tak tedy należy brać w tem miejscu, i nie można wątpić dla powagi S. Pawła, tak tłumaczącego.)

17A to powiadam: testamentu przedtym od Boga utwierdzonego, zakon, który po czterech set i trzydzieści lat dan jest, nie wątli ku zepsowaniu obietnice. (A to powiadam . To więc jest, co zamierzam , co sobie zamierzyłem dowieść. — Testamentu … od Boga utwierdzonego. Jakby rzekł: Jeśli, jak powiedziałem w. 15, testamentu i umowy ludzkiej nikt unieważnić nie mie i nie może, daleko mniej testamentu i umowy Bożej, zawartej z Abrahamem , że w Chrystusie mają być ubłogosławione wszystkie narody, będzie mogło u n ie ważnić prawo daleko późniejsze, dane n a górze S ynai we 430 lat później od tej obietnicy.)

18Abowiem jeśliż z zakonu dziedzictwo, już nie z obietnice. Lecz Abrahamowi przez obietnicę Bóg darował. (Albowiem jeśli z zakonu dziedzictwo. Jeśli z prawa Mojżeszowego stajemy się dziedzicami błogosławieństwa Abrabamowego, to jest, sprawiedliwości i zbawienia .— Już nie z obietnice. A więc nie na mocy obietnicy uczynionej Abrahamowi, czego powiedzieć nie można. —  Lecz Abrahamowi przez obietnicę Bóg darował Gdyż to błogosławieństwo darował Bóg przez obietnicę, to jest, obiecując Abrahamowi nasienie, czyli Chrystusa, w którym i przez którego, miały otrzymać błogosławieństwo wszystkie narody , które w niego uwierzą.)

19Cóż tedy zakon? Postanowiony jest dla występków, ażby przyszło nasienie, któremu obiecał, rozrządzony przez anjoły w ręce pośrzednika. ( z obietnicy, nie zaś z prawa, po co tedy wprowadzonem jest prawo? jaka korzyść prawa? — Postanowiony jesd dla w stępków . Jest odpowiedź, jakby rzekł: Posta nowiony jest zakon dla pow strzymania przez strach i groźby wykroczeń, albo dla wyświecenia przestępstw , t. j., aby lud pyszny, widząc prawro, u znał swe grzechy, których się dopuszcza przeciw ko prawu, i że m u potrzeba łask i Chrystusowej do jego wypełnienia, i ta k im sposobem, iżby praw o przepro w adziło nieznacznie ludzi do Chrystusa; przeto dodaje: Iżby przyszło nasienie. To jest, Chrystus. —  Które mu obiecał. Bóg, że przez niego błogosławione będą, t. j., usprawiedliwione wszystkie narody. Jakby rzekł: Danem zostało prawo, jako nasz przewodnik, aż do Chrystusa; a więc gdy Chrystus już jest obecnym, dokonało swojego u rzędu; na cóż tedy dalej chcecie je przedłużać, Żydowie!— Rozrządzony przez anioły. Że stare praw o było ułożonem, napisanem i podanem za sprawą i posługą aniołów, świadczy tenże apostoł do Żyd. 2, 2. i ś. Stefan, Dzieje Ap. 7, 38, W s k a z u je więc apostoł różnicę pomiędzy prawem a obietnicą, t. j., iż praw o zostało podanem za posługanielską, obietnica zaś przyszła nam przez Chrystusa .— W ręce pośrednika. Przez pośrednika Mojżesza, który był rozjemcą i pośrednikiem pomiędzy Bogiem i ludźmi.)

20A pośrzednik nie jest ci jednego; lecz Bóg jeden jest. (A pośrednik nie jest ci jednego. Ale pośredniczy pomiędzy dwoma. Tak Mojżesz był pośrednikiem pomiędzy Bogiem i hebrajczykam i, Chrystus pomiędzy tymże Bogiem i chrześcianami. — Lecz Bóg jeden jest. Niem a dwóch Bogów, z któ rychby jeden był Bogiem prawa i Żydów, drugi zaś Bogiem Abrahama i chrześcian: ale jeden jest Bóg jednych i drugich, i tenże sam sprawca prawa i Ewangelii. Jeden więc i ten sam Bóg uczynił Mojżesza pośrednikiem pomiędzy sobą i Żydami; teraz go odwoławszy, uczynił pośrednika drugiego, to jest, Chrystusa, i przez niego błogosławił i dał usprawiedliwienie wszystkim narodom, jak to był obiecał
Abrahamowi.)

21zakon tedy przeciwko obietnicam Bożym? Nie daj Boże! Abowiem gdyby był dan zakon, który by mógł obżywiać, prawdziwie by z zakonu była sprawiedliwość. (Zakon tedy przeciwko obietnicom Bożym ? Zapobiega zarzutowi, do którego zdaje się dał powód wiersz Zakon tedy przeciwko obietnicom Bożym ? Zapobiega zarzutowi, do któreg o zdaje się dał powód wiersz19, gdy rzekł: Zakon postanowiony jest dla występków (albo jak jest w greckim, przyłączony ) ażby przyszło na sienie; ztąd bowiem mógłby kto wnosić: Jeśli do obietnicy przyłączone je st prawo, widać tedy iż przywłaszczyło sobie obowiązek ożywiania i usprawiedliwiania ludzi, to jest, żeby to, co obietnica zawierała, wykonać, i spełniać aż do przyjścia Chrystusa; na co bowiem co innego- przyłączonem zostało do obietnicy? po co co innego u przed zało Chrystusa? jedno, jak ty sam powiadasz: dla występków , t, j., obalenie przez żywe uczynki cnót, które przepisuje prawo, żebyśmy przez nie byli usprawiedliwieni. A jeśli tak jest, więc prawo sprzeciwia się obietnicom Bożym; Bóg bowiem to ożywienie i usprawiedliwienie obiecał wierze w Chrystusa, nie zaś prawu , owszem tem samem prawo od niego wyłączył.— Nie daj Boże. To jest, aby Bóg dał prawo, któreby się sprzeciwiało jego obietnicom. Jakby rzekł: To żadnym sposobem być nie może. — Obżywiać. Sprawować, iżby były żywemi uczynki ludzkie; a to się dzieje, gdy człowiek żywe spraw y i uczynki cnotliwe wykonywa z wewnętrznego ducha miłości i łaski. — Prawdziwie by z zakonu była sprawiedliwość. Wypływałoby, że może nam dać tegoż duch a miłości i łaski, i samą sprawiedliwość.)

22Ale Pismo zamknęło wszytko pod grzechem, aby obietnica z wiary Jezusa Chrystusa była dana wierzącym. ( Ale Pismo zamknęło wszystko pod grzechem . Ale Pismo ś. zapowiedziało i ogłosiło, że wszyscy są grzesznymi i podległymi grzechowi. — Wszystko . Wszystkich .— Aby obietnica. Błogosławieństwo obiecane Abrahamowi,i t. d., sprawiedliwość, zbawienie i dziedzictwo.— Z wiary . Była daną wierzącym przez wiarę Chrystusową.)

23A przedtym, niż przyszła wiara, byliśmy pod zakonem strzeżeni, będąc zamknieni ku tej wierze, która miała być objawiona. (A przed tem niż przyszła wiara . Tak dalece prawo nie sprzeciwia się obietnicom, iż dziwną nie jaką opatrznością Boską, uprzedzało samą wiarę, która się miała niegdyś objawiać, i ją wskazywało, i dopokąd xona nie weszła na świat, swoją nas jakby opieką osłaniało i broniło.

24A przetoż zakon pedagogiem naszym był w Chrystusie, abychmy z wiary byli usprawiedliwieni. (Pedagogiem naszym był. Na kształt nauczyciela nas jako maluczkich i skłonnych do występków strzegło i prowadziło do prawdziwego mistrza i nauczyciela sprawiedliwości, Chrystusa, abyśmy z wiary jego dostąpili usprawiedliwienia.)

25Lecz gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod Pedagogiem. (Pod pedagogiem . Pod prawem , które względem nas spełniało obowiązek pedegoga)

26. Abowiem wrszyscy synami Bożymi iesteście przez wiarę, która jest w Christusie Jezusie (Abowiem wszyscy. Już Żydzi, którzyście byli pod prawem jakby pedagogiem: już poganie, którzyście nie mieli tego pedagoga. — Synami Bożymi jesteście. Tem samem, żeście uwierzyli, uważacie się za synów Bożych przez wiarę zrodzonych, i Chrystus wami jakby dorosłymi synami kieruje i rządzi, a zatem do prawa i Mojżesza, jako do pedagoga uciekać się nie macie potrzeby.)

27Bo którzykolwiek jesteście ochrzczeni w Chrystusie, oblekliście się w Chrystusa. (Jesteście ochrzczeni w Chrystusie. Przyjęliście wiarę i chrzest Chrystusowy.— Oblekliście się w Chrystusa. Zwlókłszy z siebie starego człowieka, jesteście jakby przeistoczeni w nowego człowieka Chrystusa; jakby rzekł: Będąc tak ściśle złączonymi z Chrystusem , przez wiarę i chrzest, nie potrzebujecie zaiste posługi prawa, któreby was przywiodło do Chrystusa.)

28Nie jest Żyd ani Greczyn, nie jest niewolnik ani wolny, nie jest mężczyzna ani niewiasta. Abowiem wszyscy wy jedno jesteście w Chrystusie Jezusie. (Nie jest Zyd, ani Greczyn. W chrześeiaństwie i u Boga żadnej niema różnicy narodu, stanu, płci; ale wszyscy bądź Żydzi, bądź Grecy, bądź mężczyźni, bądź niewiasty, jednem są ciałem mistycznem Kościoła, którego głową je st Chrystus.)

29A jeśliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowym, dziedzicami wedle obietnice. (A jeśliście wy Chrystusowi. Jeśli wy Galatowie, chociaż z pogan, należycie do C hrystusa i jego ciała, jesteście zaiste nasieniem Abrahamowem, o którem się wyżej mówiło i na mocy dawnej obietnicy dziedzicami, nie mniej jak Żydzi.)

 

W y k ł a d X . J . W u j k a

1. O głupi. Odmienić wiarę wziętą od pierwszych Apostołów, na namowę niewiem jakich Ewangelików nowych, jest według Apostoła głupstwo, szaleństwo, i nierozum wielki. Wyż. 1, S.

2. Z uczynków zakonnych . Hieronim S. tak na to miejsce pisze: Obaczmy pilnie, iż nie rzekł zgoła z uczynków, ale przydał, z uczynków zakonnych. Bo wiedział, iż Korneliusz Rotmistrz wziął duch a z uczynków, ale nie z uczynków zakonu, którego nie znał. A tak błądzą ci, którzy mniemają, żeby Paweł Ś. tu i w liście do Rzymian, odrzucał od usprawiedliwienia zgoła wszystkie uczynki dobre. (Dzieje 10, 4).

6. Jako Abraham uwierzył Bogu. Jaka wiara była Abrahamowa, która mu jest poczytana ku sprawiedliwości, masz wyżej do Rzym. 4, 24.

12 A zakon nie jest z  wiary. Z tego miejsca widzimy, jakim uczynkom zakonu Paweł odejmuje moc usprawiedliwienia: zwłaszcza tym, które się dzieją bez wiary w Chrystusa Pana , od człowieka zakon mojżeszów zachowującego: a nie tym, które się dzieją z ducha wiary od chrześcianina, który już przez wiarę w Chrystusa jest usprawiedliwiony. W czem się bardzo mylą heretycy: mniemając żeby Paweł odrzucał sprawiedliwość wszelakich uczynków, tako wiernych jako i od niewiernych uczynionych. Lecz Jakób Ś. jaśnie uczy, iż też jest niejaka sprawiedliwość uczynków, która Bogu zaleca usprawiedliwione. (J a k ó b 2, 24).


 

O autorze A. Szaroleta

Zdrowa nauka Kościoła przeciw baśniom modernistów: „Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom.” (2 Tym. 4:3-4)

0 komentarzy dotyczących “List św. Pawła do Galatów – Z objaśnieniami cz. III

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: