Czwarta niedziela po Zielonych Świątkach wiąże się ze świętem świętych apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca), dlatego też Ewangelią mszalną jest opowieść o cudownym połowie św. Piotra, spisana przez św. Łukasza (V, 1-11), która – zgodnie z interpretacją np. św. Ambrożego – zawiera jasne potwierdzenie prymatu św. Piotra i papieży rzymskich. Jednak ten sam fragment, wskazując wiernym, kim jest ich widzialny zwierzchnik, wskazuje również temu samemu widzialnemu zwierzchnikowi jego obowiązki wynikające z pełnionej funkcji, wśród których na pierwszym miejscu znajduje się coś zupełnie przeciwnego do dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego.
Oryginalny tekst:
autorstwa: Corneliusa a Lapide
„Ex hoc jam homines eris capiens sunt eum” (Łk 5, 10). W języku greckim ζωγρῶν (zōgrōn), od ζωγρέω (zōgreō), oznacza przede wszystkim „poluję na zwierzę”, od ζῶον (zōon) – zwierzę, oraz ἀγρέω (agreō) lub ἀγρεύω (agreuō) – chwytać, łapać; według naszego tłumaczenia Wulgaty: „chwytający”, „łowiący”, „rybak”. Stąd przekład arabski oddaje to następująco: „odtąd będziesz rybakiem, który będzie łowił ludzi”. To znaczy: ty, Piotrze, będziesz odtąd chwytał ludzi nie jak dzikie zwierzęta za pomocą sieci i ran, lecz jak ryby, które zostają schwytane w sieć bez uszczerbku; podobnie będziesz łowił i pozyskiwał ludzi nie za pomocą broni, lecz mocą i skutecznością Ducha.
Po drugie, można wyprowadzić słowo ζωγρέω (zōgreō) od ζῶν (zōn), czyli „żyjący”, „żywy”, oraz od ἔγρομαι (egromai) lub ἐγείρω (egeirō), czyli „budzę żywego, przywracam do życia, ożywiam”. Dlatego św. Ambroży (w księdze V Hexameronu, rozdz. VI) tłumaczy: „Będziesz ożywicielem ludzi”. Przekład syryjski oddaje to jako: „Odtąd będziesz łowił ludzi dla życia”. Oznacza to, że rybacy łowią ryby siecią i wyciągają je z wody ku śmierci, aby zostały zabite, ugotowane i zjedzone; ty natomiast, Piotrze, będziesz łowił ludzi nie dla śmierci, lecz dla życia, a nawet będziesz wskrzeszał umarłych w grzechu do życia łaski. Tak więc ryby przez ciebie schwytane umrą niejako dla grzechu, pożądliwości i dawnego sposobu życia, lecz będą żyły życiem łaski i życiem Bożym, i zostaną niejako wszczepione w Boga przez łaskę i miłość, podobnie jak ryby spożywane przez ludzi zostają włączone do ich organizmu i żyją w nich życiem szlachetniejszym, ponieważ są ożywiane przez duszę ludzką. Tak naucza Orygenes w Homilii 16 do Jeremiasza oraz św. Justyn w Quaestiones ad Gentiles, kwestia XL.
W znaczeniu alegorycznym łódź Piotra jest Kościołem, którego zwierzchnikiem i niejako księciem jest Piotr oraz jego następcy, Biskupi Rzymscy. Papież jest więc pierwszym i najwyższym rybakiem, do którego Chrystus mówi: „Będziesz łowcą ludzi”. Do Papieża należy zatem, osobiście oraz za pośrednictwem swoich legatów, kapłanów i zakonników przez niego posłanych, nawracanie niewiernych, saracenów, heretyków itd., tak jak pierwsi papieże – święci Klemens, Linus, Kletus, Korneliusz, Fabian, Urban i inni – nawracali Rzymian oraz wysyłali mężów apostolskich do Hiszpanii, Afryki, Indii itd., którzy przyprowadzali tamtejsze ludy do Chrystusa. W ten sposób św. Grzegorz posłał św. Augustyna do Anglii, a ten doprowadził ją do nawrócenia.
Commentaria in Scripturam Sacram R. P. Cornelii a Lapide, tom XVI, Paryż, 1877, s. 108–109.
Czas Apostazji 
Skomentuj