-

Nabożeństwo Majowe (29) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Że zaś ten grzech w niezliczonych odroślach krzewi się między ludźmi i przybiera rozmaite kształty i odcienia, przeto kara właściwa czyli choroba, zastosowana jest do rodzaju grzechu, i przychodzi też na ciało jako na organ, przez który się zwykle grzech na zewnątrz objawia. Choroba więc jest drugim stopniem kary Bożej, dotkliwszym wprawdzie od strat majątkowych… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (28) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Związek ten, który nastąpił w błogosławiony sposób pośrednictwa Maryi, przedziwny! Gdyby nam słońce w całej swej jasności i wszystkie słońca razem były wydały Zbawiciela i gdyby nam była spłynęła na ziemię struga światła i ognia, to podziwialibyśmy zapewne cudowne dzieło wszecbmocności i potęgi Bożej, ale mniej bylibyśmy ujęci miłosierdziem i mniejszy mielibyśmy dowód łaski Bożej… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (27) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Znali też ludzie współcześni świętość Maryi, ale tylko pobożne i czyste dusze uwielbiły w Niej Boskie przeznaczenie i widziały w Niej cud łaski Bożej, przechodzący zwyczajne granice, łaski pomnożonej osobistą pracą nad doskonałością własną. więcej
-

Nabożeństwo Majowe (26) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
serce bez wiary, bez miłości, bez nadziei w każdym przebija się zakątku. — Nie chcemy wprowadzić w dom nasz świętej Rodziny Loretańskiego domku; i dlatego błogosławieństwo Boga nie przestąpi progów domu naszego. A jako serca nasze tak i domy nasze, to są groby zewnętrzne, ale wewnątrz pełne śmiecia i zgnilizny! więcej
-

Nabożeństwo Majowe (25) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Szukaliśmy opieki u ludzi, a oczekiwania nasze zawiedzione zostały. Otrzeć łzę w oku, zagoić ranę ciała, człowiek może; ale otrzeć łzę serca, zagoić ranę duszy, tego i rozum i serce ludzkie nie wydoła. Zasłoni się człowiek przed gniewem człowieka, ale nie przed gniewem Boga twego! Zasłoń się sercem Maryi, zasłoń Jej sercem tych, których kochasz,… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (24) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
zubożała dusza nasza, zubożała myśl nasza, i chełpimy się w ubóstwie naszem i sądzimy, że piękne szaty, wystawne domy, pokryją tę nędzę; wewnętrznie wywyższamy się rozumem naszym, sądząc, że słowa czyn zastąpią. Cała mądrość na przeczuciu oparta. Chodzimy w obliczu Boga jak trupy; świat przemieniliśmy na cmentarz, bo nie masz w nas tego życia, co… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (23) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
odrzucając prawdę, odrzucamy wolność; sami kujemy kajdany dla siebie, jakbyśmy się lękali, aby dusza wolną nie wróciła do Boga swego. …. jęcząc pod tak ciężkiem jarzmem, wołamy: wolności nam potrzeba, ale wolności bez Boga, wolności bez prawdy, wolności bez miłości! — To jest: chcemy wolności do złego, chcemy wolności do utracenia zbawienia naszego. więcej
-

Nowe normy orzekania o prawdziwości objawień, a Medjugorie
rok temu przewodniczący Papieskiej Akademii Maryjnej w Rzymie sugerował odrzucać autentyczność objawień, takich jak te Matki Bożej Fatimskiej, określając je jako „sprzeczne z Bożym objawieniem”. Utworzono nawet grupę wewnątrz akademii która będzie odrzucać wszelkie rzekome „objawienia maryjne, które mówią o karach od Boga” jako „absolutnie fałszywe”. więcej
-

Nabożeństwo Majowe (22) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Lecz niestety! jakże wielu jest takich, którzy tej miłości znać nie chcą; którzy nie czują tego błogosławieństwa potrzeby! O biedni i nieszczęśliwi, bez matki żyją, bez matki cier pią, bez matki umierają, bez matki na wieki cierpieć będą. więcej
-

Nabożeństwo Majowe (21) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Marya stała-się jakoby potrzebą do życia naszego wnętrznego, bo życie nasze wewnętrzne tylko pod krzyżem rozwinąć się może; a ten krzyż łączy Syna i Matkę, Jezusa i Maryę. I w każdym sercu, gdzie jest miłość, Jezus i Marya być musi. I w każdem sercu, gdzie jest boleść, Jezus i Marya być musi! więcej
-

Nabożeństwo Majowe (20) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Ale bez walki nie będzie zwycięstwa; chcemy kochać Boga, nie odstępując nic z miłości świata i siebie, a kochając siebie i świat, chcemy odnieść zwycięstwo nad sobą i światem. Nic nie wycierpiawszy albo źle cierpiąc, chcemy pozyskać błogosławieństwo krzyża; nic nie ukochawszy albo źle kochając, chcemy miłość odebrać w nagrodę. Nie wychowa się dziecko bez… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (19) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Od świata, który Bóg przeklął, chcemy być błogosławieni: dlatego też doznajemy owocu tego błogosławieństwa to jest klątwy! Bo jakże może być inaczej, gdy my od krzyża Chrystusowego do krzyżownika Chrystusa, do świata, uciekamy; uciekamy myślą, sercem i wolą od Tej, która jest Matką naszą; gardzimy Jej służbą, gardzimy Jej opieką, gardzimy Jej Sercem, a czyż… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (18) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Na pierwsze ukrzyżowanie szedł Zbawiciel Pan z radością i weselem. ale na ten krzyż który Mu gotują grzechy nasze, zmuszony, ze wstrętem, boleścią i obrzydzeniem wstępuje. Bo na pierwszy krzyż szedł dla zbawienia naszego; na drugi na potępienie nasze. Żydzi raz jeden Go ukrzyżowali; a my Go krzyżujemy każdym śmiertelnym grzechem naszym. Żydzi do twardego… więcej
-

Nabożeństwo Majowe (17) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Dzień śmierci Boga-Człowieka stał się dniem odrodzenia naszego; boleści Maryi stały się początkiem radości naszych! Zasłona tajemnicza się uchyla, proroctwa się spełniają, figury prawdzie ustępują! Cała mądrość nasza, prawda nasza, szczęście nasze — do krzyża przywiązane, odkąd Nieskończona Mądrość, Prawda i Miłość na krzyżu skonała! Jeźli w obłędzie, niedowiarstwie żyjąc, krzyżem wzgardzimy, zginiemy! więcej
-

Nabożeństwo Majowe (16) – Z rękopisów O. Karola Antoniewicza
Dwa serca do jednego Krzyża przybite, dwie ofiary na jednym ołtarzu! Goniąc po wszystkich drogach za szczęściem i rozkoszą , uciekamy od cierpienia i smutku, a jednak wyznajmy szczerze, czemże jest całe życie, jeśli nie ciągłym udręczeniem, tęsknotą, niepokojem? przechodzimy z krzyża na krzyż. Dziś na krzyżu pychy i dumy, jutro na krzyżu rozpusty; dziś… więcej
