O NAŚLADOWANIU CHRYSTUSA – Dla życia wiecznego wszystkie przykrości chętnie należy znosić

Dla życia wiecznego wszystkie przykrości chętnie należy znosić.

1. Chrystus: Synu, nie daj się zła­mać trudom, które podjąłeś dla mnie, a w utrapieniach nie upadaj; lecz w każdem wydarzeniu niech cię po­krzepia i pociesza obietnica moja. Jam jest mocen wynagrodzić nad wszelki sposób i nad wszelką miarę.
Niedługo pracować tu będziesz, i nie zawsze boleściami obciążony bę­dziesz. Poczekaj nieco, a ujrzysz prędki koniec niedoli. Przyjdzie godzina, w której ustanie trud i wszelki niepokój. Drobne jest i krótkie to wszystko, co z czasem mija.

2. Czyń pilnie to, coś czynić wi­nien: wiernie pracuj w winnicy mo­jej, ja będę zapłatą twoją (Rodz. 15. 1).
Pisz, czytaj, śpiewaj, jęcz, milcz, módl się, znoś mężnie przeciwności: żywot wieczny godny jest tych wszy­stkich, i większych jeszcze bojów i znojów.
Przyjdzie pokój w godzinie, która wiadoma jest Panu: i wtedy nie bę­dzie już dnia i nocy, ale będzie świa­tłość wiekuista, jasność nieskończo­na, pokój trwały, i odpoczynek bez­pieczny.
Nie powiesz wtenczas: Kto mię wy­bawi od ciała tej śmierci? (Do Rzym. 7.23). Ani wo­łać będziesz: Biada mnie, że się prze­dłużyło mieszkanie moje! (Psalm 119. 5) Albowiem śmierć na wieki strąconą będzie (Izaj. 25. 8), zni­knie wszelka troska, a nastanie zbawienie wieczne, obcowanie w chwa­le i szczęściu, radość błogosławiona.

3. O! gdybyś widział świętych wie­kuiste korony! O gdybyś widział, ja­ką chwałą cieszą się ci, których ten świat pogardą okrywał i za niegod­nych ziemskiego nawet życia uwa­żał: wnet byś, padłszy na twarz, uko­rzył się aż do ziemi, i stokroć wolał­byś wszystkim podlegać, niż nad je­dnym mieć władzę.
I nie pragnąłbyś dni szczęsnych w tem życiu, lecz radowałbyś się tem wszystkiem, co cierpisz dla Boga; a pogardę u ludzi poczytałbyś sobie za skarb najdroższy.

4. 0! gdybyś zasmakował w tych prawdach, i przejął się niemi aż do głębi serca, jakżebyś śmiał choć raz o co bądź się uskarżać?
Czyż dla żywota wiecznego nie na­leży znosić wszelkich trudów? Niemała to rzecz stracić albo uzyskać Królestwo Boże.
Wznieś więc ku niebu spojrzenie twoje. Oto ja, a ze mną wszyscy moi Święci, którzy na tym świecie wy­trzymali wielką walkę, a teraz radu­ją się, teraz są pocieszeni, teraz są ubezpieczeni, teraz używają pokoju, i bez końca w Królestwie Ojca moje­go ze mną mieszkać będą.

Tomasz a Kempis – O NAŚLADOWANIU CHRYSTUSA. KSIĄG CZTERY.Kraków 1922 r. Wydawnictwo Księży Jezuitów