O NAŚLADOWANIU CHRYSTUSA -Przed Bogiem w prawdzie i pokorze zachować się mamy

1. Chrystus. Synu! postępuj prze­de mną drogą prawdy, i w pro­stocie serca twego szukaj mię za­wsze.
Kto postępuje przede mną w praw­dzie, ubezpieczony będzie od złych napaści, a prawda wyswobodzi go od zwodzicieli i od potwarzy złych lu­dzi.
Jeśli prawda wyzwoli cię, będziesz prawdziwie wolny; i nie będziesz dbał o próżne słowa ludzkie.

2. Uczeń. Panie, to prawda. Niechże się ze mną stanie wedle słów Twoich. Niech prawda Twoja nauczy mię; niechaj mię strzeże i za­chowa aż do zbawiennego końca. Niech mię wyzuje ze wszelkiej złej skłonności,  ze wszelkiej grzesznej miłości: a z wielką swobodą serca za Tobą postępować będę.

3. Chrystus. Jam jest Prawdą; ja ci wskażę, co jest dobre i miłe w oczach moich.
Myśl z wielkim żalem i obrzydze­niem o grzechach twoich, a nie sądź nigdy, żeś jest wart czego dla do­brych uczynków twoich.
W istocie jesteś grzesznikiem: wie­le namiętności porusza cię i wikła. Sam przez się zawsze do nicości dążysz: rychło upadasz, lada co zwy­cięża cię, lada co zatrważa, lada co rozprzęga.
Nie masz nic czembyś się mógł chlubić, lecz wiele tego, coby cię uczuciem nędzy przejmować powinno: albowiem daleko słabszy jesteś niż to sam pojąć możesz.

4. Niech ci się nic wielkiem nie zdaje w tem wszystkiem, co sam czynisz. I nic nie uważaj za wielkie, dro­gie i podziwienia godne, za chwa­lebne, za wzniosłe i pożądane, prócz tego, co wieczne.
Nade wszystko miej upodobanie w przedwiecznej Prawdzie, a czuj zawsze odrazę do tak wielkiej nędzy swojej.

Niczego tak nie obwiniaj w sobie, niczego tak się nie lękaj, niczego tak się nie strzeż, jak własnych wad i grzechów; te bowiem więcej cię za­smucać winny, niż wszelkie doczesne szkody.
Niektórzy nieszczerze postępują wobec mnie; wiedzeni bowiem jakąś ciekawością i zuchwalstwem, chcą znać rzeczy Boże: a zaniedbują sie­bie i zbawienie swoje.
Ci przez swoją ciekawość i pychę wpadają często w wielkie pokusy i grzechy, ponieważ ja takim się sprzeciwiam.

5. Bój się sądów Bożych i drżyj przed gniewem Wszechmocnego. I nie roztrząsaj dzieł Najwyższego, lecz rozbieraj i zgłębiaj nieprawości two­je, abyś wiedział, ileś popełnił złego, a ileś zaniedbał dobrego.
Niektórzy całą pobożność swoją zakładają na książkach, inni na obrazach i figurach. Niektórzy mają mnie często na li­stach, a mało kiedy w sercu.
Są inni, którzy, oświeceni na umyśle, i oczyszczeni w sercu, i zawsze tęsknią za tem, co wieczne, a o do­czesnych sprawach niechętnie słu­chają i z przykrością służą potrze­bom ciała: ci słyszą i czują to, co duch prawdy w nich mówi.
A on ich naucza pogardzać rzecza­mi ziemskiemi, a kochać niebieskie; nie dbać o świat, a całym dniem i no­cą pożądać Nieba.

Tomasz a Kempis – O NAŚLADOWANIU CHRYSTUSA. KSIĄG CZTERY.Kraków 1922 r. Wydawnictwo Księży Jezuitów