Św. Jan Apostoł

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.21)

ROZDZIAŁ 21

O odnowieniu nieba i ziemi, uwieńczeniu zwycięzców, niebieskiej Jerozolimie, i t. d .

 

1I widziałem niebo nowe i ziemię nową. Abowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeszła, a morza już nie masz. ( Widziałem niebo nowe i ziemię nową. Niebo i ziemia na końcu świata odmienią się co do własności swoich. Tak u Piotra ś. czytamy: Nowych niebios i nowej ziemi, według obietnic jego oczekujemy.  List 2, rozd. 3, w. 13. — Przeszła. Przyjęła inną po­stać.— Już nie masz. Jak było pierwej, ponieważ zostało odnowione.)

Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.21)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.19)

ROZDZIAŁ 19

O radości świętych z upadku Babilonu, zwyciężeniu bestyi przez sędziego na koniu białym i t. d.

 

1Potymem słyszał jakoby głos rzeszy wielkich na niebie, mówiących: Allelu-Ja! Zbawienie i chwała, i moc Bogu naszemu jest, ( Rzeszy wielkich. Całego ogółu świętych. – Alleluja. To jest, chwalcie Pana.— Zbawienie i chwała i moc Bogu naszemu jest. Zbawienie nasze, że od prześla­dowania Babilonii, po jej zagładzie, zostaliśmy oswobodzeni, ztąd chwała już Boga, już nasza, i moc, to jest siłę i potęgę, z jak ą nam dał to zwycięstwo, nie sobie ale Bogu przypisywać powinniśmy.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.19)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.18)

ROZDZIAŁ 18

O upadku i potępieniu wielkiego Babilonu i jego zwolenników.

 

1A potymem widział drugiego anjoła, zstępującego z nieba, mającego moc wielką, i oświeciła się ziemia od chwały jego. (Mającego moc wielką. Najmocniejszego; gdyż o nim mówi potem: j podniósł jeden anioł mocny kamień, wiersz 21.— Od chwały. Od blasku.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.18)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.17)

ROZDZIAŁ 17

O nierządnicy pijanej krwią świętych, i siedzącej na bestyi i t.d.

 

1I przyszedł jeden z siedmi aniołów, którzy mieli siedm czasz, i mówił ze mną, mówiąc: Chodź, okażęć potępienie wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkimi, (Jeden. Albo to jest hebraizm, i jeden znaczy to samo co pierwszy, jak wyżej nieraz tak wy­kładaliśmy, albo jeden bierze się za któregokolwiek z siedmiu aniołów. — Potępienie wielkiej wszetecznicy. Owa nierządnica, której imię Babylon, jak się mówi niżej w wierszu 5. jest to Rzym, nie chrześciański, jakim jest teraz, lecz niewierny i pogański, jakim był za czasów Ś. Jana i jakim znowu będzie za czasów antychrysta. —- Która siedzi nad wodami wielkiemi. Przewodzi wielu narodom; tak bowiem objaśnia Ś. Jan w wierszu 15.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.17)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.14)

ROZDZIAŁ 14

O Baranku stojącym na górze Syon, szczęściu błogosławionych, potępieniu
bałwochwalców, i t. d

 

 

1I widziałem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści i cztery tysiące mających imię jego i imię Ojca jego napisane na czelech swoich. ( Baranek. Chrystus. Na górze Syon. Na niebie, które w Piśmie ś. dość często nazywa się Syonem. Tam więc widział ś. Jan zwolenników i żołnierzy Baranka przeciw Antychrystowi, to jest, dziewice i męczenników, po odniesionem już zwycięztwie weselących się w niebie: ztąd zaraz mówi o ich głosie: I słyszałem głos z nieba.Sto czterdzieści cztery tysiące. Opisuje się liczba i dola ludzi czystych, którzy za czasów Antychrysta najmężniej zwalczyli występek rozpusty, do której ciało własne i Antychryst ich ciągnął. Ludzie czyści, niepokalani zowią się ogólnie dziewicami. Będzie ich wszy­stkich sto czterdzieści cztery tysiące. — Mających imię Jego. Baranka. Albo będą mieli rzeczywiście jakiś znak na czole jak zwolennicy Antychrysta; albo myśl jest, jak gdyby rzekł: Wnet się okaże, że są synami Boga i uczniami Chrystusa.Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.14)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.12)

ROZDZIAŁ 12

O niewieście odzianej słońcem, walce Michała Archanioła ze smokiem. i t. d.

 

1 I ukazał się znak wielki na niebie: Niewiasta obleczona w słońce a księżyc pod jej nogami, a na głowie jej korona z gwiazd dwunaście. (Znak wielki. Dziw, cud.— Na niebie. Nie empirejskiem, nie gwiazdzistem, lecz powietrznem; ztąd bowiem ta niewiasta przeniosła się na pustynią. Niewiasta. Kościół.— Obleczona w słońce. Przyobleczona w Chrystusa, swojego oblubieńca, który jest słońcem sprawie­dliwości. Nie jest to nowe wyrażenie, ponieważ Apostoł nawet powiedział, do Rzym. 13,-14: Obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa.— Księżyc pod jej nogami. Ponie­waż ona wszystkie rzeczy doczesne i wszelką zmienność stworzeń ma za nic i depcze nogami. (Patrz ś. Grzego­rza moral, roz. 12. albo w innem wydaniu roz. 7). — Korona z gwiazd dwunastu. Dwunastu Apostołów. P. Wujka.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.12)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.11)

ROZDZIAŁ 11

O dwóch świadkach zabitych przez bestyą i z morza wychodzącą, siódmej trąbie, i t. d.

 

1I dano mi trcinę podobną lasce, i rzeczono mi: Wstań a zmierz kościół Boży i ołtarz, i modlące się w nim, ( Dano mi trzcinę. Trzcina ta albo pręt mier­niczy miał sześć łokci i palmę albo cztery cale długości, jak widać Ezech. 40, 3, które to miejsce ma na myśli apostoł.— Kościoł Boży. Przez kościoł Boży rozumie przy­bytek kapłanów, gdzie był ołtarz całopalenia, o którym tu wspomina i który wyłącznie nazywa się ołtarzem; ten zaś ołtarz, na którym paliło się kadzidło, nazywał się także ołtarzem, ale z dodatkiem innego wyrazu, t. j. oł­tarz kadzenia.— I modlące się w nim. Rozumie kapłanów składających ofiary całopalne. W znaczeniu przenośnem przez kościoł raateryalny rozumie się kościoł moralny, z ludzi złożony, jakim jest zgromadzenie wiernych Chry­stusowych. Kazano więc apostołowi zmierzyć kościoł, to jest jakby policzyć i oddzielić najlepszych chrześcian, któ­rzy nie mają być wydani Antychrystowi ani jego sługom.Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.11)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.6)

ROZDZIAŁ 6

O otworzeniu sześciu pieczęci, o czterech koniach itd.

 

1I widziałem, iż otworzył Baranek jednę z siedmi pieczęci, i słyszałem jedno ze czterech źwierząt, mówiące jakoby głos gromu: Chodź a patrzaj! ( Jedno ze czterech zwierząt. Pierwsze, to jest Lew, jak widać z roz. 4, 7. gdzie czytamy: i zwierzę pierwsze podobne do lwa, i ponieważ potem pierwsze, drugie i trzecie źwierzę S. Jana przyzywa, aby przyszedł i patrzał. — Jakoby głos gromu. Chce wyrazić, iż głos był ogromny i przerażający.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.6)

Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.4)

ROZDZIAŁ 4

O widzeniu tronu Bożego, dwudziestu czterech starców, czterech zwierząt itd.

 

1Potymem widział, a oto drzwi otworzone w niebie, a głos pierwszy, którym słyszał jakoby trąby gadającej ze mną, mówiący: Wstąp sam, a pokażęć, co się ma dziać potym. ( A oto drzwi otworzone w niebie. Otwierają się drzwi nieba, ażeby S. Jan mógł zobaczyć Boga sie­dzącego na tronie i dwudziestu czterech starców, i t. d. Było to widzenie w wyobraźni, ponieważ niebo nie ma drzwi któreby się otwierały i zamykały. To otwarcie drzwi oznaczało, iż Bóg chce go przypuścić do poznania rzeczy wielkich i tylko w niebie wiadomych, które mu mu ukazać postanowił.— A głos pierwszy, który słysza­łem. Znowu usłyszałem ów pierwszy głos, o którym mó­wiłem (roz. 1, 10). Może być i taka myśl, iż to był pierwszy z tych głosów, które potem miał usłyszeć. — Wstąp sam. Wstąp tu, do nieba, myślą i duchem, nie ciałem. —Co się ma dziać potem. Co spotka Kościoł, cze­go Kościoł doświadczy, od tej chwili aż do końca świata.)Czytaj dalej »Apokalipsa Św. Jana – Z objaśnieniami (cz.4)